Hippie Aantjes was slachtoffer van rechts

Ronald Top in ‘De val van Aantjes’ (EO)

Toen ARP-politicus Willem Aantjes op het eerste CDA-congres (23 augustus 1975) zijn ‘Bergrede’ hield – een vlammend pleidooi voor christelijk-sociale politiek – schudden de katholieke technocraten in de nieuwe partij het hoofd, net als seculier Nederland. Maar van Bunschoten tot Bleskensgraaf spitsten de gereformeerden hun oren en de PTT bezorgde postzakken vol schriftelijke bijval in huize Aantjes. Het was ook het sein voor militaire inlichtingendiensten en schimmige NAVO-intriganten om nog harder te gaan graven in het oorlogsverleden van deze vijand van Starfighter, neutronenbom en centrum-rechts.

Welkom in de schematische wereld van de dramaserie De val van Aantjes (EO). Schrijver Rob Bloemkolk en regisseur Anne van der Linden hebben feit en fictie driftig verhaspeld. De voor de hand liggende twijfel over het waarheidsgehalte van hun complottheorie wordt versterkt door het knullige, goedkoop ogende uiterlijk van de tweedelige productie. Sjongejonge, wat een armoedige haar en grime, maar ook de vettige toevalligheden in het script zijn weinig behulpzaam. Nooit eerder had ik de leidsman van de mannenbroeders geassocieerd met de libertijnse uitwassen van de jaren 60 en 70 (de Haagse modrock van Q65, vluggertjes met een verslaggeefster van Het Vrije Volk). Of geweten dat hij werd overvleugeld door de militaristische dadendrang van partijgenoot 'Straaljager Hannie' van Leeuwen.

Nee, deze historische faction hoeven we nog minder serieus te nemen dan die over Freddy Heineken of prins Bernhard. Jammer, want het blijft een goed onderwerp, die verwarring over de ene of de andere soort SS. Aantjes hoefde in ieder geval niet meer te worden kaalgeschoren.