Opinie

    • Carolien Roelants

Cyprus krijgt geen vrede van de Kerstman

De Kerstman was vorige week al in Cyprus present. In het Griekse deel; aan de islamitische Turkse kant zag ik hem niet. Daarmee wil ik niet zeggen dat hij en zijn vaste metgezel de kerstboom het Turkse gebied om religieuze reden mijden; ik bedoel alleen maar dat ik hen niet ben tegengekomen. Misschien was de Kerstman gewoon wat eerder bij de Grieken aangeland.

Maar ik weet in elk geval zeker dat zijn aanwezigheid geen vrede in Cyprus inluidt. Cyprus, dat is natuurlijk door de jaren heen een Kwestie geworden, en kwesties, vooral met een hoofdletter, staan voor onoplosbaar geworden conflicten. In een heel kleine notedop voor wie de krant niet altijd heeft gespeld: sinds een staatsgreep in 1974 aan Griekse kant, gevolgd door een Turkse militaire invasie is het eiland verdeeld. Onderhandelingen over een oplossing hebben niets opgeleverd. Die halen de krant niet eens meer sinds we geen paper of record meer zijn. En zelfs ik, nieuwsfreak die ik ben, vind dat in dit geval helemaal niet erg, omdat er toch geen schot in zit. Saai.

Maar ik vond Cyprus niet zozeer saai, als wel een beetje luguber. Het is de Berlijnse Muur in actie, de droomklant van de fabrikanten van scheermesprikkeldraad. (Even gecheckt, 64 euro de meter van kwaliteit NATO Concertina, en er liggen kilometers en kilometers van die rollen. Een oplossing zou dus wel een hele besparing zijn – denk ook aan al die militairen die dat prikkeldraad weer moeten bewaken – die de failliete economie ten goede zou komen. Cyprus is immers niet alleen een Kwestie maar ook een van die zorgenkinderen van de economische crisis. Niet te zien overigens aan het autopark.)

Bijvoorbeeld. Een van de prettige hotels waar ik verbleef staat letterlijk op een steenworp afstand van de spookachtige resten van Varosia, de Griekse wijk van Famagusta waaruit de inwoners in 1974 halsoverkop vluchtten voor de Turkse invasietroepen. Ze dachten snel terug te zijn. De enige inwoners zijn nu Turkse en VN-militairen. Een bouwkraan maakt op afstand de indruk van activiteit, maar van dichterbij blijkt hij ook al veertig jaar werkeloos te wachten.

En waarschijnlijk zal die kraan er staan tot hij van ellende in elkaar stort. Grieks- en Turks-Cyprus hebben allebei een eigen Museum van de Nationale Strijd. Ik heb ze alle twee bezocht. Het zijn geen aanraders als u niet van expliciete foto’s van lijken houdt. Veel lijken, in alle stadia van verminking. In het Turkse museum viel me een bad op vol bloed en dode kinderen. Onder andere. Het Griekse museum doet niet voor het Turkse onder in gruwelijkheid. Hier komt ook het cliché tot leven dat de terrorist van de één de vrijheidsstrijder van de ander is.

Twee volstrekt compromisloze musea, op misschien twee kilometer van elkaar, gescheiden door een gedemilitariseerde zone vol prikkeldraad. Ze hameren er het gelijk van de eigen kant in. Die arme Kerstman, met zijn haveloze sleetje vol vrede, kan daar niet tegenop.

    • Carolien Roelants