Activistische belegger krijgt de directie er vaak onder

Vrijwel geen enkel bedrijf komt zonder kleerscheuren af van een activistische belegger.

Voor investeerders die doorgaans maar een piepklein belang in een onderneming nemen – vaak niet meer dan een paar procent – krijgen ze opvallend vaak hun zin. Activistische beleggers zoals Centaurus, die nu eisen stelt aan SBM Offshore, mogen een grote mond hebben in de ogen van belaagde bestuurders, diezelfde directeuren gaan vaak voor hen door de knieën.

ABN Amro, Ahold, ASMI, Stork, Corporate Express, Philips, Shell, VNU, Vendex KBB, TPG, Heijmans. Ze hebben het allemaal aan de stok gehad met agressieve hedgefondsen en private equity-partijen met diepe zakken die hogere rendementen eisen. En ook al lukt het de ene onderneming beter dan de andere om van zich af te slaan, vrijwel geen bedrijf komt er zonder kleerscheuren van af.

ABN Amro kreeg in 2007 een briefje van aandeelhouder TCI (belang van 1 procent). TCI eiste dat ABN zichzelf zou verkopen, of op zijn minst zou opsplitsen. Topman Rijkman Groenink vond het ridicuul, maar zette het toch op de agenda van de aandeelhoudersvergadering. Statutair was bepaald dat houders van meer dan 1 procent de aandelen mochten agenderen. De rest is geschiedenis.

Soms loopt het uit op een drama. Zoals bij Stork. Daar klopten in 2006 hedgefondsen Centaurus en Paulson aan. Of Stork wilde opsplitsen. Na twee jaar verzet moest Stork het hoofd buigen. Centaurus en Paulson hadden voor hun plannen steun vergaard onder andere aandeelhouders. Eerst werd de slachtmachinedochter verkocht. Niet veel later werd Stork overgenomen door de Britse investeerder Candover en van de beurs gehaald.

Veel strategieën hebben ondernemingen niet om hedgefondsen buiten de deur te houden. Topmannen offeren, zoals bij Corporate Express in 2008 gebeurde heeft eigenlijk bij geen enkel bedrijf effect gehad. De activistische beleggers bleven bij hun eisen.

De enige manier lijkt de frontale aanval. ASMI kreeg in 2005 ook te maken met een hedgefonds dat opsplitsing eiste, Mellon. ASMI verzette zich fel en entameerde zelfs een enquête naar wanbeleid toen Mellon (inmiddels Fursa) probeerde topman Chuck del Prado weg te sturen. De Hoge Raad oordeelde in 2010 dat Mellon hier te ver ging. Daarna werd het stil.

Een van de succesvollere verdedigingen kwam van Ahold. Dat concern werd in 2006 geconfronteerd met Centaurus en Paulson, die opsplitsing verlangden. Ze wilden dat Ahold zijn supermarktpoot in de VS, het kroonjuweel, zou verkopen en zou focussen op Europa. Toenmalig topman Anders Moberg draaide de eis om: kon Ahold niet beter de Europese tak verkopen en focussen op de VS?

Dat zinde vrijwel geen enkele belegger. De hedgefondsen lieten Ahold los. Maar niet voordat Moberg een paar andere onderdelen in de uitverkoop had gezet. De hedgefondsen kregen dus niet wat ze wilden. Maar wel deels. Bovendien had alle commotie ondertussen voor aardig wat beurssprongetjes gezorgd. Ook dat is soms al genoeg voor de activistische belegger.

    • Chris Hensen