Zonnig, pretentieloos debuut van Camerata

Het RCO Camerata durft de instrumenten voluit te laten zingen. Foto Hans van der Woerd

In de negentiende eeuw was klassieke muziek niet zo plechtig als tegenwoordig. Het Concertstuk voor klarinet en bassethoorn (1833) schreef Felix Mendelssohn in ruil voor zijn lievelingsmaaltijd: zoete deegballetjes en roomstrudel. Toen ’t werd opgevoerd op een feestelijke avond in Berlijn hadden de musici al menig glaasje op. Een maand later produceerde Mendelssohn een werk in dezelfde bezetting dat naar eigen zeggen „door elke slechte componist geschreven had kunnen zijn”. Z’n vrienden drukte hij op ’t hart de noten naar believen „geheel en al te veranderen”.

Camerata RCO, het drie jaar geleden opgerichte kamermuziekensemble van het Concertgebouworkest, besloot z’n eerste cd te wijden aan dit soort zonnig, maar pretentieloos repertoire. De titel verwijst naar Mendelssohns lievelingsmaal. Een blijk van sympathie voor een verloren traditie.

Nevenensembles die de naam van het moederorkest dragen worden soms met scepsis bejegend. Maken zij de verwachting van de beroemde naam waar? Dit kakelverse gezelschap weet met zijn eerste te verrassen. Het prachtige samenspel en de uitgebalanceerde klank strelen het oor. De leden durven hun instrumenten voluit te laten zingen. Met intense, langgerekte fraseringen bereiken ze een ontroerend amalgaam van eenvoud en expressie.

Het is vooral de warme, communicatieve aanpak die Camerata onderscheidt. Met hun indringende, melodieuze spel kiezen zij een andere koers dan het Concertgebouworkest, dat de laatste jaren, onder invloed van machtige barokspecialisten zoals Nikolaus Harnoncourt en Philippe Herreweghe, juist in lichtheid en transparantie investeert.

Hier en daar is het spel van Camerata nog wat netjes en voorzichtig te noemen. Veel soli vragen om meer improvisatorische vrijheid. De puls zou, zelfs in Mozarts concertante Allegri, niet altijd zo braaf hoeven doorlopen. Ook de ondeugende, grillige humor van de operateske concertstukken zou gretiger kunnen worden uitgebuit. Niettemin biedt Camerata’s eerste een fraaie en smaakvolle kennismaking met hilarisch, grotendeels vergeten repertoire.

Bas van Bommel

    • Bas van Bommel