Oren die je mag zien

Met flaporen kun je president van Amerika worden. Of actrice. Fotograaf Caitlin Sas fotografeerde de achtste schoonheid.

Het haar van Matthijs van Nieuwkerk valt altijd een beetje over zijn oren heen. Linda de Mol liet zich opereren aan haar flaporen en baalde toen dat bekend werd. Actrice Monic Hendrickx had tot haar 37ste flaporen en liet zich toen opereren. Ze zei daarover in een interview: „Veel mensen vinden zoiets schattig, omdat het iets kwetsbaars heeft. Maar ik wil gewoon niet altijd kwetsbaar zijn.”

Eén op de twintig kinderen heeft ‘afstaande oren’. Oren waarvan de schelp, volgens de definitie, meer dan 21 millimeter van de schedel af staat, of die een hoek van meer dan 25 graden hebben ten opzichte van de schedel. Bij kinderen jonger dan 13 wordt een flapoorcorrectie bijna altijd vergoed, volgens de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie. „Voor deze groep ligt het volgens de verzekeraar voor de hand dat ze onder het hebben van flaporen lijden, dus hoeft bij de aanvraag voor de operatie geen psychiatrisch rapport te worden bijgevoegd.” De meeste kinderen worden rond hun zesde geopereerd.

Caitlin Sas (24) fotografeerde kinderen met flaporen. Misschien heeft Hendrickx gelijk; ze hebben iets kwetsbaars. Maar deze kinderen zijn prachtig, je denkt geen moment: als je nou iets aan je oren zou laten doen, was je nog mooier.

Caitlin ziet flaporen als de achtste schoonheid. „Een moedervlek boven je lip. Kuiltjes in je wangen. Sproeten. Deze schoonheden worden door de drager vaak ervaren als een ‘imperfectie’. Door ze als iets speciaals te zien, krijg je een beter zelfbeeld. Flaporen zouden daar ook bij moeten horen.”

Aan Anne, het blonde meisje links, zag ze wat er gebeurt als je flaporen als een schoonheid benadert. Nadat ze gefotografeerd was, gaf ze een spreekbeurt op school, ineens was ze een model in plaats van een meisje met grote oren. „Ze kreeg er zelfvertrouwen van. Ik geloof niet dat ze van plan is om iets aan haar oren te laten doen.” Niels, het jongetje op de bank, is inmiddels wel geopereerd.

Zelf had Caitlin Sas ook flaporen, toen ze in groep 8 zat zijn ze rechtgezet. Maar wat is er veranderd? „Vroeger zag je mijn flaporen. Nu zie je bijna geen oren. Vroeger droeg ik nooit een staart. Nu draag ik nog steeds bijna nooit een staart.” Achteraf, denkt ze nu, ging het wel heel makkelijk. „Ik was er op die leeftijd wel altijd mee bezig, maar misschien zou ik er na die zelfbewuste periode wel helemaal geen moeite meer mee hebben gehad. Nu denk ik weleens: wat een lang gezicht, er ontbreekt iets. Ze zitten wel heel dicht tegen mijn hoofd.”

Op de achterkant van het fotovouwboekje dat ze van de serie maakte, staan tien pasfoto’s van Caitlin, van peuter tot volwassen vrouw. Haar oren zijn veranderd, maar wat de aandacht trekt is haar lach, die is op elke foto precies even stralend.

Martine Kamsma