Engelse stiltecoupé

Ik woon bijna vijf jaar in Manchester, maar leer nog regelmatig bij. Afgelopen zaterdagochtend nam ik de trein naar Londen – welbewust in de stiltecoupé. Twee dames houden een langdurige, duidelijk verstaanbare conversatie. Met nog een uur te gaan, besluit ik te vragen of ze gezien hebben dat ze in een stiltecoupé – voorschrift „do

Ik woon bijna vijf jaar in Manchester, maar leer nog regelmatig bij. Afgelopen zaterdagochtend nam ik de trein naar Londen – welbewust in de stiltecoupé. Twee dames houden een langdurige, duidelijk verstaanbare conversatie. Met nog een uur te gaan, besluit ik te vragen of ze gezien hebben dat ze in een stiltecoupé – voorschrift „do not create unnecessary noise” – zitten.

Ze vinden dat ze best mogen praten, maar zullen zachter spreken. Een medepassagier bedankt me, maar de dames doen navraag bij de conductrice. Die zegt dat ze mogen kletsen en dat zij alleen ingrijpt als er getelefoneerd of geschreeuwd wordt. Ik luister met stijgende verbazing, maar dan volgt de verklaring: anders zou het een „human rights issue” worden.

Ellen van Reuler