‘Een kind poept, piest, huilt en lacht. Verder is het niet veel meer’

Toy Hertogh

(45) en

Kirsten Wardenaar

(35) hebben twee kinderen en er is een baby op komst. Toy heeft een drukke baan als directeur van een jong internetbedrijf. Hij: „Over twee jaar moet het wel anders zijn.” Zij: „Meer tijd voor de kinderen.”

Toy Hertogh: „We hebben een tijdje gewacht met kinderen, maar zijn daarna wel hard doorgegaan.”Foto David Galjaard

‘Over twee jaar moet het anders’

Toy: „Hoeveel ik werk? Ik denk er wel heel veel aan. Als je echt de uren optelt hoe vaak ik na mijn werkdag alsnog achter mijn laptop zit of bel, dan denk ik...”

Kirsten: „...Heel veel.”

Toy: „Meer dan 60 uur is het toch niet?”

Kirsten: „Nou. Je hebt een netwerkavond, en als je eens moet pitchen...”

Toy: „Ja, maar dat is ook leuk.”

Kirsten: „Maar het is wel werk.”

Toy: „Ik heb een jaar geleden de directiefunctie van de start-up WeGo overgenomen. We proberen te zorgen dat meer mensen hun auto delen. Bij een jong internetbedrijf wéét je dat alles nog niet geolied loopt, en dan maak je automatisch meer uren. Als ik ’s avonds thuiskom, hoop ik dat er nog avondeten over is.”

Kirsten: „Hij ziet de kinderen soms helemaal niet, behalve ’s ochtends vroeg.”

Toy: „Nu kan het nog wel goed, ze zijn jong. Maar we hebben erover gesproken, over twee jaar moet het wel anders zijn.”

Kirsten: „Meer tijd voor de kinderen.”

Toy: „Al heb ik nu nog niet het gevoel dat ik veel mis. Hoe je het ook wendt of keert, zo’n klein kind poept, piest en lacht en huilt, en veel meer is het verder niet. Dat komt pas als ze ouder zijn.”

‘We willen graag een groot gezin’

Kirsten: „Ik ken hem sinds mijn 21ste. Ik had een bijbaantje bij de receptie van een ict-bedrijf waar hij werkte.”

Toy: „We hadden toen allebei een relatie, en het leeftijdverschil was te groot vond ik. Toen ik haar acht jaar later ontmoette, werkte ze en was ze vrijgezel. We zijn hartstikke gek op elkaar, maar kunnen ook goed zonder elkaar. Ik ga wel eens op wintersport met de mannen. En Kirsten is heel zelfstandig en doet dat ook met vriendinnen. Het is niet zo dat ze ’s avonds aan het wachten is tot ik thuiskom.”

Kirsten: „Nee, natuurlijk niet.”

Toy: „Voor jou is dat vanzelfsprekend, maar ik ben er wel blij mee.”

Kirsten: „Ik ben altijd fulltime blijven werken als moeder. Al kan ik wel in een kwartier bij de crèche zijn als dat nodig is. Toen ik kinderen kreeg, ben ik in de buurt gaan werken. Ik ben nu zwanger van de derde.”

Toy: „We hebben een tijdje gewacht met kinderen, maar zijn daarna wel hard doorgegaan. We willen graag een groot gezin. Hierna mag er nog wel eentje bij. Ik kom zelf uit een gezin van vier, dat heb ik altijd als onwijs fijn ervaren. Omdat ik al wat ouder ben begonnen aan kinderen, sport ik veel. Ik wil niet dat mijn zoontjes me in elkaar rossen als ze ouder zijn.”

‘Hij geeft ze in bed de fles’

Kirsten: „We hebben een duidelijke ochtendshift en middagshift. Toy doet de ochtendshift, want ik ga vroeg naar het werk zodat ik de kinderen rond zes uur kan ophalen. Hij wacht in bed tot ze wakker zijn en geeft ze de fles. Daarna brengt hij ze naar het kinderdagverblijf.”

Toy: „We hebben twee dagen in de week Yentl, een meisje van 18 jaar dat komt koken en helpt met de kinderen.”

Kirsten: „En de werkster doet ook heel veel in het huisouden.”

Toy: „Het was altijd zo dat Kirsten het schoonmaakwerk deed, maar ik vond het zo’n onzin.”

Kirsten: „Ik vond het uiteindelijk ook zonde van mijn tijd. Dan was het zomer, ging hij lekker tennissen en was ik in huis bezig. Dat deed ik dus fout.”

Toy: „Ik ben meer van de mannendingen. Hout regelen voor de haard, maar ook de vaatwasser uitruimen. En de was doe ik ook.”

Kirsten: „Ik kook vaker. Er eten vaak mensen met ons mee, iedereen loopt hier binnen. Er zijn buurjongens die al jaren bij ons komen.”

Toy: „Dat was bij mijn ouders ook al zo, iedereen is welkom. Druk? Welnee, gezellig. Met de kerstvakantie nemen Kirsten en ik alle nichtjes en neefjes mee op vakantie naar de Ardennen. Vijf dagen spelletjes doen en lekker de sneeuw in.”

Kirsten: „Door al die buurtkinderen is een oppas regelen ook vrij eenvoudig.”

Toy: „Al is het lang geleden dat we een bioscoopje hebben gepakt.”

‘Eén avond geen televisie aan’

Kirsten: „We hebben onszelf verplicht om één dag in de week de tv niet aan te hebben.”

Toy: „Zeker als je moe bent gaat de avond anders zo voorbij. En dan zit ik ook nog met mijn laptop op schoot, en spreken we elkaar de hele avond niet.”

Kirsten: „Elke zondagavond zijn we zonder kinderen thuis.”

Toy: „We brengen ze elke week op zondagavond naar opa en oma, en halen ze maandagavond weer op.”

Kirsten: „Ik kan dan lekker thuis werken, met kleine kinderen in huis lukt dat niet. Ik bel ze wel altijd even op.”

Toy: „Het bevalt beter dan gedacht. Ik was wat sceptisch om onze ouders in te schakelen, ze zijn dan echt onderdeel van de opvoeding. En ik wil niet dat ze verwend worden met koekjes en snoepjes. Zo conservatief ben ik dan ook wel weer.”

Kirsten: „In opvoeden trekken Toy en ik voor 95 procent dezelfde lijn.”

Toy: „Anders word je weggemanipuleerd door je kinderen. Ik ben iets strenger, en meestal wat sneller boos. Maar dan komen ze een kus geven en dan is het weer goed.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren.

Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl