De vrouw is ons geheugen

Zou de Nederlandse man een boek zijn, dan was zijn vrouw zijn redacteur. Hij hoeft niet zelf na te denken, dat doet zijn echtgenote wel voor hem, stelt Rodaan Al Galidi.

Illustratie Martien Ter Veen

Is het je wel eens opgevallen dat vrouwen de neiging hebben het geheugen van hun man te corrigeren? Mij wel. En nu ik het eenmaal heb opgemerkt, zie ik niet anders.

„Een paar dagen geleden…”, begint de man. „Het was geen paar dagen geleden hoor”, corrigeert de vrouw. „Het was gistermiddag om vier minuten voor vijf.”

„We waren vorig jaar in de zomervakantie in Zuid-Frankrijk toen we een man tegenkwamen die mopshondjes verkocht en toen…” „Eigenlijk was dat in de Ardennen en het was in de meivakantie”, vult de vrouw onherroepelijk aan.

Wat mij nog meer verbaast dan de opmerkingen van de vrouw, is dat de mannen altijd toegeven dat hun vrouw gelijk heeft met een vriendelijk „o ja, dat is waar” of „inderdaad, we waren in de Ardennen”, et cetera.

Ooit ontmoette ik een Latijns-Amerikaanse man die meer dan dertig jaar in Nederland woonde. Hij stelde zichzelf voor als een Nederlander en toen ik hem vroeg waarom hij niet met een Nederlandse vrouw getrouwd was, zei hij dat hij dat zeker wel had gewild, maar niet had gedurfd. Jammer genoeg moest ik die man meer en meer gelijk geven hoe langer ik me verdiepte in de Nederlandse vrouw. Mijn gelijk vergrootte zelfs van mini naar XXXL, want met een Hollandse vrouw, moet je een bordje schrijven op je fantasie met ‘Buiten gebruik’.

De Nederlandse vrouw gelooft in het begin alles wat je zegt. Dan probeert ze je te begrijpen en medelijden te hebben. Ook controleert ze alles. En na een jaar of drie begint het drama. Want ze onthoudt alle details, alle opmerkingen, elke geur, de omgeving en natuurlijk de datum, alsof ze een harde schijf heeft met duizenden gigabites.

Geef haar een haartje en ze kan je vertellen van wie dat is en of het een schaamhaartje is of afkomstig van oksel, borstkas, behaarde kont. Daarna kan ze jou vertellen hoe dat haartje daar terecht gekomen is en wanneer en de mogelijke antwoorden op de vraag waarom. Haar conclusies zijn zo nauwgezet als DNA-onderzoek.

Vorige week was ik op een verjaardagsfeestje, waar ik sprak met een echtpaar waarvan de man mij, denk ik, het volgende wilde vertellen: „Ik ken Willem al van voor hij met Lineke trouwde. Hij heeft drie jaar geleden ons dak gelegd toen het lekte in het kamertje van onze dochter Samantha.”

Het had zevenendertig en een halve seconden geduurd dit te vertellen, als zijn vrouw er niet naast had gezeten. Uiteindelijk kostte het verhaal een kwartier, omdat haar correcties elke keer naar andere correcties leidden en de man elke keer toegaf dat zijn vrouw het bij het rechte eind had. Aan het eind wist ik dat Willem niet de man van Lineke is, maar dat volgende maand zal worden, dat het dak twee en een half jaar geleden gerepareerd was en niet drie en dat het gelekt had in de kamer van Jolande en niet in die van Samantha.

Zijn alle mannen in Nederland dement? Hebben ze een geheugen als een zeef? Zijn ze bang voor hun vrouwen? Zijn hun vrouwen bemoeiziek, perfectionistisch ingesteld of gewoon gesteld op kloppende details?

Er werd ooit gezegd dat sommige relaties goed aflopen en anderen tot een huwelijk leiden. Het ergste is als de relatie van een Nederlandse man met een Nederlandse vrouw na drie jaar niet goed is afgelopen. Hij wordt dan nog erger dan zij, want dan corrigeert hij, alsof hij alles weet, de hele wereld. Behalve zichzelf, omdat dat niet nodig is.

Dat doet zijn vrouw al.

Als hij bijvoorbeeld de Da Vinci Code leest, corrigeert hij jou als je iets over Da Vinci zegt en hij praat over hem alsof ze samen op de middelbare school zaten. Maar om de Nederlandse man te duiden heb je zeker vijfhonderd pagina’s nodig.

Als de Nederlandse man een boek is, zou zijn vrouw de allerbeste redacteur zijn en het huwelijk de uitgave.