Carte blanche

De zaakwaarnemer van Guus ging in de aanval. Via het Algemeen Dagblad liet hij weten dat Hiddink best coach van Oranje wil worden. De krant vergaloppeerde zich meteen in een triomfantelijk commentaar. Leve Guus! Met Hiddink zou een boegbeeld worden binnengehaald. Een schild waarachter een jonge generatie coaches zich nog even schadevrij kon opwarmen voor het grote debuut. Met jonge generatie bedoelde het AD: Koeman, Rijkaard, Cocu, Kluivert… Namen als een klok, maar jong?

De open sollicitatie had iets indecents. Zaakwaarnemers horen op de achtergrond te blijven bij gevoelige momenten als de keuze voor een nieuwe bondscoach. Hiddink heeft de hele Nederlandse pers sowieso aan zijn linkerpink. Eén telefoontje en sportredacties stromen leeg. Guus kan alles zeggen, zonder noemenswaardig weerwoord zelfs. Als ex-bondscoach hoort hij tot het pantheon van Oranje. Ieder woord dat Guus spreekt, verandert in een lolly voor het journaille. Het wordt gulzig de krant ingelikt. Woorden als verongelijkte vragen blijven achterwege.

Guus heeft carte blanche.

De al zolang gedoodverfde superkandidaat Ronald Koeman merkte fijntjes op dat Hiddink geen achterbakse druk van tussenpersonen op de media en op Zeist nodig heeft. De promotionele litanie van de zaakwaarnemer was beneden de waardigheid van Guus. De krant ging ook niet vrijuit: huurlingenjournalistiek, suggereerde Koeman. En hoe zit het eigenlijk met de mummies van de KNVB? Wanneer treden zij naar buiten met de naam van de nieuwe bondscoach? Door te slepen met de benoeming worden valse verwachtingen gewekt en ontstaat nodeloos rivaliserende animositeit. Het lijkt wel of de KNVB heimwee heeft naar de gure tijd toen Rinus Michels en Johan Cruijff elkaar zowat dagelijks in de krant fileerden. De arme bondscoach Leo Beenhakker mocht alleen nog de slagen tellen.

Tijdens de galawedstrijd van Ajax tegen Barcelona zaten Ronald Koeman, Johan Cruijff en Sjaak Swart broederlijk naast elkaar in een skybox. Ik dacht meteen: zet die drie hoofden op een bank in de dug-out en voor elke tegenstander wenkt een forfaitscore.

Ronald was de stilste van de drie. Muizenissen in het hoofd? Feyenoord loopt natuurlijk voor geen meter. Zijn vrouw Bartina had zich op Twitter ook heel boos gemaakt over het gebrek aan respect voor haar Sneeuwvlokje. Dat doen vrouwen van coaches normaal niet in Nederland. Dus Ja: Ronald Koeman loopt op scheermesjes.

Onzekerheid vreet aan zijn nuchtere ziel.

Hij weet dat hij het van ouwe Guus niet kan winnen. Hiddink is een grootmeester in egomarketing. Uitvouwbaar naar de vier windstreken en altijd met zeemzoete glimlach. Ook een beproefde truc: Hiddink speelt terminale onthechting. Niets hoeft nog. Met een hapje en een drankje komt hij de avond ook wel door in zijn chique herenhuis aan de Amsterdamse gracht. Overigens: de man des huizes is nog steeds verliefd.

Gefotoshopte idylle.

Ronald Koeman kan zich niet langer laten uitroken over zijn geschiktheid als bondscoach. Het is tijd dat hij zijn eergierigheid aanspreekt en met hautain lachje bedankt voor Oranje. De coach van Feyenoord weet dat er voor hem altijd wel een trein voorbijkomt.

Gezien het huidige lompenvoetbal van Barça kan het niet verbazen als Koeman na de zomer in Camp Nou zou opduiken. Als coach-diplomaat die en passant de plooien tussen Johan Cruijff en voorzitter Sandro Rosell gladstrijkt. In diplomatieke massage hoeven ze voor elkaar niet onder te doen, Hiddink en Koeman.

Met het engelenvoetbal van de eerste helft tegen Barcelona is Ajax weer merk geworden.

En liefde.

In de slipstream van een oogstrelend Ajax herleven oude tijden. Hollands DNA komt weer helemaal vooraan te liggen in de internationale voetbaletalage.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.