Kan een schaamlip ooit fout zijn?

Metropolis behandelde deze week: de vagina

Brownies, wijn en een gezichtsmasker. Na vier dagen van tv-terreur, mag mijn vrouwelijke huisgenoot nu beslissen wat er gekeken wordt.

De avond begint met Catfish, op MTV. Documentairemaker Nev Schulman brengt geliefden bij elkaar die elkaar via internet kennen en nog nooit gezien hebben. Vuurwerk gegarandeerd.

Gisteren klopte hij aan bij Keyonnah, een meisje in North-Carolina dat bij de McDonalds werkt. Ze heeft een internetrelatie met de beroemde rapper Bow Wow. Denkt ze. Ze twijfelt, want de twee hebben elkaar nog nooit gezien en maar één keer gesproken.

Na een korte zoektocht, met wat doodlopend speurwerk voor de vorm, komt het schokmoment. Keyonnah klopt aan. Een vrouw doet open. Ze is een rapper, maar dat is het enige dat ze met Bow Wow gemeen heeft. Haar artiestennaam: Dee Pimpin’. Ze vertelt dat ze op internet de identiteit van Bow Wow aanneemt om heterovrouwen te ontmoeten. Maar haar gevoelens voor Keyonnah waren echt, heus. Keyonnah is ontroostbaar. Dee staat er beteuterd bij. Het is duidelijk: deze internetaffaire kent alleen verliezers.

Door naar vrouwenzender TLC, naar Four Weddings. Vier bruiden en bruidegoms zijn te gast op elkaars trouwpartijen, en mogen die becommentariëren en cijfers geven. Leuk om op de bank mee te doen, maar geldt dat ook voor de deelnemers? Die lijken meer bezig met de hoofdprijs (een huwelijksreis naar Zuid-Afrika), dan met hun eigen trouwerij.

Dan is het tijd voor VPRO’s Metropolis, over wereldcultuur. Het thema sluit perfect aan bij deze vrouwenavond: vagina’s. Dat betekent wegkijken bij de besnijdenis van een meisje van drie weken oud in Indonesië en gniffelen bij het meisje dat honderden van haar eigen plastic nepvagina’s van de lopende band ziet rollen.

De reportage over een Doetinchemse vrouw die een schaamlipcorrectie leidt tot discussie: waarom spreken we bij borsten van een vergroting, en bij schaamlippen van een correctie? Een correctie impliceert dat er iets fout is. En hoe kan daar ooit sprake van zijn, bij die oneindig variërende mensenlijven?

Liefde en seks genoeg, maar het beste zwijmelwerk was gisteren te zien bij de BBC. Hier geen onmogelijke liefdes of extreme koppels, maar onwaarschijnlijke vriendschappen tussen mens en dier in een documentaire van bioloog Liz Bonnin.

De beelden waren even prachtig als bijzonder. Neem het verhaal van de krachtige bizon Wild Thing. We zien hoe het woeste beest zijn horens tegen de hekken gooit, en hoe zijn eigenaar hem wist te kalmeren en temmen. Dat is al uniek.

Maar je gelooft je ogen niet wanneer het dier even later de woonkamer binnenloopt. Een ton spieren trippelt gecontroleerd en voorzichtig langs de schemerlamp . Heerlijke scènes volgen. Grasmaaien met Wild Thing. Met Wild Thing in het water. De kijker ziet de stralende ogen van de rancher en denkt: dit is liefde. Pure liefde.

Wetenschapsredacteur Lucas Brouwers verving deze week tv-recensent Hans Beerekamp.