Braaf

Nooit overschrijd ik de snelheidslimiet, ik heb nog nooit in m’n leven iets gestolen, heb altijd licht op m’n fiets, rij nooit zwart en stop voor alle rode stoplichten. Ik eet bijna geen vlees meer, scheid m’n afval (ook plastic), doneer geld aan goede doelen en heb een abonnement op De Groene Amsterdammer. Ik zat op een keurig gymnasium en studeerde geschiedenis. Tegenwoordig werk ik voor een bekende uitgeverij, schrijf ik voor een gerenommeerde krant, woon ik in Amsterdam-Zuid en heb ik een zoontje van twee die „Ik ben lekker stout” uit z’n hoofd kan opzeggen.

O ja, en ik gebruik heel af en toe XTC. Maar dat maakt mij geen minder brave burger, want XTC is normaal geworden onder hoogopgeleiden, las ik de afgelopen week in de kranten. Aanleiding was het onderzoek dat Folia Magazine en het Bonger Instituut uitvoerden onder Amsterdamse studenten. Bijna 70% van hen neemt zo nu en dan een pilletje. Ik begrijp dat. XTC is geweldig. Het geluksgevoel, het gevoel van verbondenheid met je omgeving, die energie, ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Wel met inachtneming van de regels waar ik – en hopelijk ook de meeste studenten uit dit onderzoek – zich aan houden: informeer je goed, wees je bewust van de gezondheidsrisico’s, neem niet te veel en niet te vaak, gebruik niet in combinatie met andere middelen en laat je pillen testen bij Stichting Adviesburo Drugs op het Entrepotdok.

Maar ineens drong de aanleiding van het onderzoek en van alle media-aandacht voor XTC tot me door. Vorige week was het precies 25 jaar geleden dat XTC (mdma) officieel op lijst 1 van de Opiumwet kwam en dus verboden werd. Verboden, dat is waar ook! Even los van de discussie of dat nou wel of niet terecht is, het is hoe dan ook illegaal. Dat was ik in alle euforie bijna vergeten.

Steeds als ik de auto van de dealer instapte en tien pillen kocht (de minimumafname) was ik me wel bewust van het feit dat ik iets spannends deed, maar dat was eerder op een Breaking Bad-manier. Ik deed iets ruigs (eindelijk!). Ik was meer bezig met wat de buren ervan zouden vinden dat ik in een auto stapte, 13 meter verder reed en weer uitstapte, dan met het feit dat ik een strafbaar feit aan het plegen was. In de kranten las ik daar afgelopen week ook weinig over terug. Hoe strafbaar is het nou eigenlijk? Ik zocht uit wat de juridische gevolgen zouden zijn geweest als ik betrapt was met tien pillen: bij één pil word je waarschijnlijk meegenomen naar het bureau, maar zal, als duidelijk wordt dat de pil voor eigen gebruik is, de zaak hoogstwaarschijnlijk geseponeerd worden – je krijgt dan wel een aantekening.

Bij tien pillen ligt dat anders. Om uit te vinden of je zelf dealt, kan het zijn dat je drie tot zes dagen wordt vastgezet. Daarna kom je, of je nou De Groene leest of niet, gewoon voor de rechter en als je dan mazzel hebt, krijg je een taakstraf (maximaal 240 uur), of een boete, maar je kunt ook zomaar vier weken in de bak belanden. Je krijgt sowieso een strafblad, waardoor een eigen bedrijf opzetten, een lening afsluiten, een baan bij de overheid of een reis naar Amerika lastig of zelfs onmogelijk zal worden. Ik schrok hiervan. En waar ik nog meer van schrok was dat mijn omgeving hier ook niet van op de hoogte leek te zijn. Daar zitten we dan – hoogopgeleid te wezen.