West Side Story in Concertgebouw

Vanwege het 125-jarig jubileum organiseert het Concertgebouw een speciale opvoering van West Side Story, met jonge zangers, dansers en musici.

Foto Roger Cremers

Iedereen tikt met zijn voeten mee als het lied America wordt ingezet. Terwijl de danseressen hun rokjes tot ver voorbij heuphoogte opzwiepen, hebben de repetitoren op de eerste rij vooral oog voor hun notitieblokjes. Het is de eerste volledige doorloop. ,,We moeten nu vooral zorgen dat er tempo in de voorstelling komt”, zegt Laetitia Gerards. Zij is de hoofdrolspeelster. Zij is Maria.

Meer dan honderd talentvolle jongeren werken in de Gerardus Majella-kerk in Amsterdam aan de West Side Story. De Broadway-musical uit 1957, beroemd om de muziek van Leonard Bernstein, wordt op dinsdag 3 en woensdag 4 december in het Concertgebouw in Amsterdam uitgevoerd. Aanleiding: het 125-jarig bestaan van de zaal. ,,We hebben nog nooit zo’n grootschalig project gedaan”, zegt Anja van Keulen, hoofd educatie van het Concertgebouw.

In het jubileumjaar stond elke maand een decennium centraal, vertelt Van Keulen. ,,December moest de maand van de toekomst zijn, dus wilden we iets doen met, voor en door jongeren. We kozen voor de West Side Story omdat de muziek zo sterk is. En het Romeo en Julia-verhaal dat erin zit, is van alle tijden.”

De jongeren, amateurs tussen 16 en 26 jaar, worden door professionals begeleid. Javier Lopez Piñon is de regisseur. Matthew Rowe, dirigent van het Nationale Ballet, heeft de muzikale leiding. De tengere Brit met strakke slag heeft in zijn orkest niet alleen studenten voor zich: een derde van de musici komt uit het Nederlands Philharmonisch Orkest. Leerlingen van het ROC Mondriaan in Den Haag werkten aan de kostuums. En er zijn dansers uit de buurt ingevlogen.

Nee, het is geen Amsterdams feestje, zegt Van Keulen terwijl op de gang pasjes worden geoefend. De cast komt uit het hele land. Meppel, Groningen, Utrecht. ,,In april waren de eerste audities, je kon een filmpje insturen. In mei zijn we echt begonnen. We hebben zelfs een summer academy georganiseerd. Ik denk dat veel jongeren niet beseffen hoe bijzonder het is als al die professionals zich intensief met het proces bemoeien. Normaal is de dirigent er echt niet de hele tijd bij.”

Het verhaal van de West Side Story gaat over rivaliserende bendes in New York. De blanke Jets staan tegenover de Sharks, immigranten uit Puerto Rico. Tijdens een dansavond bloeit er iets op tussen de ‘polak’ Tony, een Jet, en Maria, een Puertoricaanse. Verboden liefde. Zelden had een musical zo veel impact: dat in het lichte genre sociale thema’s werden aangekaart, was nieuw. De vernieuwende muziek van componist Leonard Bernstein, die latin, klassieke muziek en traditionele Broadway-klanken mengde, leeft in vele gedaantes voort.

Dat betekent niet dat het drie uur durende stuk zomaar mocht worden opgevoerd. Het Concertgebouw moest toestemming vragen aan de erven van Bernstein. Die kwam er, mits de productie in jaren vijftig-sfeer zou blijven. Toch is er veel moderns, vooral in de dans. Als Tony zijn solo zingt na zijn eerste ontmoeting met Maria, wordt hij begeleid door een breakdancer.

Het is bijna pauze. De spelers die al klaar zijn, verzamelen zich deze zaterdag rond een schaal stroopwafels in de ruimte naast de kerkzaal. Door het glas hoort Wini Laiz (25) Maria zingen, die een dik Puertoricaans accent imiteert. Laiz vertelt dat ze speciaal voor dit project naar Nederland is gekomen – toen ze auditie deed, woonde ze nog in Barcelona, waar ze klassieke zang aan het conservatorium studeerde. In april stuurde de half-Spaanse sopraan een filmpje op waarin ze I feel pretty zingt.

Met haar donkere haar en bruine ogen zou ze aan het stereotype van Maria hebben voldaan. Ze had de rol graag gekregen, maar de auditie ging niet zo goed. ,,Ik had niet het gevoel dat ik alles had laten zien”, zegt ze. ,,En ik had geen ervaring in dans.” Nu is ze een van de Jets. Een kleinere rol. ,,Maar ik geniet van al het talent hier.”

,,Niet iedereen is even goed in alle disciplines”, vult Bronwyn Henebury (23) aan, die met haar lange blonde haar juist bij de Puertoricaanse Sharks is ingedeeld. ,,Het leuke is dat je je kunt optrekken aan de mensen die ergens goed in zijn. We krijgen veel feedback, maar echt streng zijn ze ook weer niet. Geen lijfstraffen als iets fout gaat.”

Nu mogen ook de hoofdrolspelers rusten. De roodharige Laetitia Gerards (20) doet nog wat rekoefeningen in het repetitielokaal. Bastiaan Sparnaay (21), oftewel Tony, neemt plaats op de bank. ,,Ik had het foldertje over het project zien liggen op de piano bij mijn zangdocent”, zegt Sparnaay, die in juni afstudeerde in muziektheater in Tilburg. ,,Volgens mijn docent leent mijn stem zich meer voor musical. Maar dat ik meteen de hoofdrol zou krijgen, had ik echt nooit verwacht.”

Op de opleiding in Tilburg leerde hij zijn tegenspeelster kennen. Toeval: ze zat een jaar onder hem. Nu zit de Helmondse sopraan in het tweede jaar van het Conservatorium van Amsterdam. Dit jaar won Gerards bovendien het Prinses Christina Concours. ,,Als kind speelde ik cello, ik zat in de Jong Talentklas van het conservatorium en speelde in een jeugdorkest. Maar ik wilde acteren, en zingen. Daarom is dit stuk ideaal voor mij: al mijn ambities komen hier samen. En de muziek is geniaal.”

West Side Story, 3 en 4 dec: uitverkocht. Zie: westsidestory.concertgebouw.nl