Hoofdrol voor dwarse vrouw

Hermine de Graaf (1951-2013)

De schrijfster had al vanaf haar debuut haar eigen toon. Ze sprak in de ik-persoon de lezer vaak rechtstreeks aan.

Foto Hollandse Hoogte

Met haar debuut Een kaart, niet het gebied (1984) maakte schrijfster Hermine de Graaf een glanzende entree in de literatuur. De verhalenbundel werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizen-prijs.

In haar woonplaats Buinen (Dr.) is De Graaf op 62-jarige leeftijd na een ernstige ziekte overleden.

Zij vond meteen haar toon en thematiek: geanimeerd, soms zelfs blijhartig schrijven over weerbarstige, dwarse meisjes en vrouwen. Met de verhalenbundel Aanklacht tegen onbekend (1987), bekroond met de F. Bordewijkprijs, plaatst ze haar personages in een groter maatschappelijk verband. Een van de indrukwekkendste verhalen hieruit is Licht en kracht over een juffrouw op een basisschool die een afhankelijk meisje alleen achterlaat. Het knappe in De Graafs oeuvre is dat zij veelvuldig kiest voor de ik-persoon. Hierdoor is het of zij de lezer rechtstreeks toespreekt. Voor het Cultureel Supplement schreef ze beschouwingen over literatuur en beeldende kunst.

Hermine de Graaf werd in Winschoten geboren en studeerde Nederlands in Amsterdam; ze gaf les in Venray. Vanaf 1988 wijdde ze zich aan het schrijven. Ze verwierf een AKO-nominatie en stond op de longlist van de Libris Literatuur Prijs.

Na de verhalenbundels volgden romans als Stella Klein (1990) en Mijn moeder en de duif (2002). In deze breed opgezette roman beschrijft ze een schrijfster balancerend op de rand van een zenuwinzinking. Samen met haar zusters moet ze, na de dood van hun moeder, een nieuw leven opbouwen.