Girlie

Je vader van 73 heeft een relatie met een vrouw van 23 – hoe ga je daarmee om? De Canadese April Butler maakte er, samen met cameravrouw Gillian Hrankowski, een boeiende documentaire over, Father Figures, die nog één keer – komende zaterdag – op het IDFA te zien is. Wie dat van plan is, moet nu de blik afwenden, want ik wil wat dieper op die film ingaan. Dat lukt alleen maar als ik kan laten zien waarom de beginzin van dit stukje niet helemaal klopt. Toen ze aan de film begon, was April nogal van streek. Haar vader, een weduwnaar, bleek op de Filippijnen samen te wonen met de vijftig jaar jongere Girlie, een vriendelijke vrouw die hem goed verzorgde. In de omgeving van April reageerden mannen en vrouwen opvallend tegengesteld op dit nieuws. De vrouwen waren bezorgd, de mannen zeiden: „Fijn voor hem.”

Was die amorele houding typerend voor mannen, vroeg April zich af. Zelf had ze een aantal teleurstellende relaties achter de rug. Kon ze nog wel een aardige man verwachten als die soort zó egoïstisch in elkaar zat? Of was ze altijd te romantisch geweest?

April besloot, de camera in de aanslag, in de Filippijnen op onderzoek uit te gaan. Ze trof een tevreden papa en vriendin. Zij geeft mij een beter leven en ik haar, legde haar vader uit, dus wat was het probleem? De ouders van Girlie, levend op de rand van de armoede, hadden evenmin bezwaren. April merkte dat haar vader daar beweerd had dat hij miljonair was – een grove leugen, hij had juist altijd financiële problemen gehad. Moest ze dat tegen Girlie zeggen? Het eerste interessante dilemma uit de film. Ze doet het, Girlie moet huilen, maar besluit toch met de relatie door te gaan.

Met liefde heeft dit alles niets te maken, constateert April. Maar ze verzet zich niet, want „het blijft toch je vader”. Dat wordt anders als er een trouwerij in Hongkong gepland wordt. Dan merkt April dat Girlie geen 23, maar 17 is; ze was dus 16 toen haar vader de affaire begon. Hij was destijds ook door Girlie voorgelogen, maar wist al een poosje de exacte leeftijd.

Het wordt April te bar. Een tweede dilemma rijst op: moet ze haar vader ter verantwoording roepen of kan ze zich er maar beter buiten houden?

Ze zoekt hem op Bali op en confronteert hem met de feiten, die hij voor haar verborgen had gehouden. Alleen al die scène maakt de film de moeite waard. Een diep geschokte dochter („Je neukte een meisje van 16. Sick!”) contra een meewarig reagerende vader („Jij interesseert je alleen maar voor je film”).

Pa staat op, ontdoet zich van zijn microfoon en loopt naar de zee, waar hij een weemoedige blik op werpt. Het is voorbij, althans, met zijn dochter.

Op het IDFA liep April deze week rond om haar film toe te lichten. Het contact met haar vader was nog steeds verbroken, ze wist alleen iets van zijn medische situatie. Hij woonde nu, getrouwd en wel, bij de familie van Girlie in. Ze vond het vooral voor Girlie zielig. „Als mijn vader sterft, krijgt ze geen geld meer. Ze zal niet meer kunnen trouwen met een Filippijnse jongen van haar leeftijd, het zal weer een witte, oude man worden. Dat is daar gewoon. Dertig procent van de stellen die je er in hotellobby’s ziet, zit zo in elkaar.”

Zelf heeft ze inmiddels tóch een leuke man gevonden en getrouwd. „Het is een goede, eerlijke man, het complete tegendeel van mijn vader”, schrijft ze op haar blog.

Voor wie er troost uit wil putten.