Amusant, maar te veel karakters in slappe romances: Mannenharten bekoort matig

Jeroen Spitzenberger is er ook weer bij, dit keer als personage Wouter.

De Love Actually-formule is nog maar eens losgelaten op het Nederlandse bioscooppubliek. Alleen is regisseur Mark de Cloe er toch in geslaagd hier en daar een ingrediënt te vergeten en het beproefde recept lijkt de film eigenlijk te nekken.

Juist de kracht van Love Actually (2003) en diens Nederlandse succesvolle broertjes Alles is Liefde (2007) en Alles is Familie (2012) waren de losse romances die één warm verhaal gaan vormen. Mannenharten heeft een cast vol ‘usual suspects’ als Barry Atsma en Daan Schuurmans - tevens naar bovengenoemde voorbeelden - maar maakt volgens de kenners juist een overvolle indruk en de verhaallijnen lijken eerder dood te lopen dan samen te komen.

NRC: integer, competent doch sleets

Mannenharten speelt zich af in de periode in aanloop naar kerst en draait om zeven mannen (allen sportend in dezelfde gym) en allen niet zo goed wetend wat voor, of welke, vrouw ze willen. Hoewel mikkend op het succes van bovengenoemde films, is Mannenharten eigenlijk een remake naar Duits voorbeeld. Mannenharten van regisseur Mark de Cloe is vergeleken met al die films een integere, competente film, schrijft Coen van Zwol namens NRC (drie sterren):

“De Cloe geldt sinds zijn korte boy-meets-girl-filmpjes als specialist in Nederromantiek, maar met Mannenharten weet hij de stiekeme traan niet los te woelen. Het script kent aardige wendingen, de cast doet zijn werk, maar de stijl is te nadrukkelijk. (…) In de finale – Oud en Nieuw, vuurwerk boven Amsterdam – wordt alles nog eens handzaam samengevat in flashbacks: zo belandde u dus hier. En kom nu op met die traan, verdorie! Het luistert nauw, een liefdesensemble. Na tien jaar voelt de formule ook wel wat sleets.”

VK: goede acteurs, maar film is komisch noch romantisch

De Volkskrant heeft een half kolommetje over voor Mannenharten en waardeert het brouwsel van regisseur Mark de Cloe met twee sterren. Samengevat: Cloe wil veel te veel vertellen over een overdaad aan personages. En dat ondanks dat er volgens de recensent van dienst Floortje Smit “overduidelijk” tijdens de montage nog is “gesnoeid in het woud van losse eindjes”. Het script krijgt er van langs in de Volkskrant en wordt als “inconsistent” gekwalificeerd, al wordt niet toegelicht waar dat uit blijkt. Enige lof is er voor Cloe en de niet nader bij naam genoemde “goede acteurs” die Mannenharten echter komisch noch romantisch wisten te maken.

Voor het AD (drie sterren) is de film ook allemaal wat te druk. Mikkend op de vele bezoekers en kijkers van genregenoten Alles is Liefde en Alles is Familie, ontbeert het Mannenharten aan juist die “snedige dialogen” die deze films zo populair en wel grappig maakten. En daar sluit Trouw zich volkomen bij aan. Het AD vervolgt: [de film, red.] kabbelt een beetje voort naar voorspelbare ontwikkelingen. De krant bestempelt enkele rollen als “zwak uitgewerkt”, iets waar ook de Volkskrant melding van maakt. Lof is er voor acteurs Liliana de Vries, Fabian Jansen en Georgina Verbaan (!). Twee eerstgenoemden zorgen volgens AD-recensent Ab Zagt voor vertedering, “veel meer mag van deze film niet worden verwacht”.

Ook hier kan Trouw zich in vinden: volgens recensent Jann Ruyters mikt Mannenharten inderdaad op de vertedering “om mannen die net als kinderen zijn”. Mannenharten moet het immers niet hebben van de verder “te slappe, voorspelbare en soms van eerdere films geleende grappen”. Trouw komt niet verder dan twee sterren.

Telegraaf: romantiek uit een pakje

De Telegraaf reikt drie sterren uit aan de “retecommerciële” film die volgens de krant vol “knotsgekke ontwikkelingen” zit en zich afspeelt in een Amsterdam vol productplacement en zo groot is als een dorp “want iedereen blijft elkaar maar tegenkomen”. Dat doet gekunsteld aan, net als de romantiek in de film, sneert De Telegraaf. Die romantiek komt “uit een pakje”. Recensent Marco Wijers:

“Toch zijn schijnbewegingen van de liefde redelijk amusant en bovendien heeft De Cloe een stel leuke acteurs om mee te werken. Maar wat Mannenharten ironisch genoeg mist, is een warm kloppend hart.”