Als ik zing, voel ik me een brandslang

Na lange stilte is Neko Case terug met een uitbundige plaat, haar zevende Vanavond staat ze op het Utrechtse festival Le Guess Who? Daar hoor je dit jaar veel onterecht onopgemerkte muzikanten

Neko Case in 2011. Foto Frazer Harrison/ AFP

medewerker muziek

De stem van zangeres Neko Case is een recept voor geluk. Het heldere geluid schalt langs schakeringen van emoties, met soms een rauwe plek, maar altijd warmbloedig en klaterend. Neko Case, geboren in Alexandria, Virginia, begon haar muzikale carrière op haar achttiende en is nu 42. Na zeven cd’s als eigenzinnige country-zangeres is haar pas verschenen cd – genaamd The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You – uitbundiger in stijl en arrangementen: gospelkoren, rauwe blazers, rocknummers en stomende samenzang kleuren de melodieuze nummers als Man en Wild Creatures.

De emotionele rijkdom ontstond na vier jaar muzikale stilte, een periode waarin Case een depressie doormaakte. De depressie had te maken met de dood van haar geliefde grootmoeder en het overlijden van haar beide ouders, met wie ze een door drugsverslaving en verlating getekende relatie had.

Op een koude herfstochtend staat Neko Case op een stoep in Stockholm, en vertelt per telefoon over de muzikale gevolgen van die periode. Haar stem, vanuit Zweden, klinkt net zo helder en klaterend als op de cd.

Ze bleef schrijven, zegt ze, iedere dag. „Ik schrijf nu eenmaal, altijd. Maar het was geen catharsis en niet therapeutisch. Toen de ergste tijd voorbij was, herkende ik de teksten nauwelijks terug. Heb ik dat geschreven?” Ze lacht even. „Het was een nogal saaie periode. Somberte is nu eenmaal eentonig.”

Teksten richting verhaaltjes duwen

Kwam de stemming van de liedjes overeen met haar eigen stemming? „Op deze cd wel. Vroeger waren mijn teksten geschreven als verhalen, maar op deze cd weerspiegelen ze mijn eigen stemming. Ik had nu eenmaal niet veel om het over te hebben, ik maakte niets mee. Maar bovendien was het tijd om het eens op een andere manier te doen.”

Grootste verschil met voorgaande cd’s is daardoor de vorm van de liedjes, minder verhalend, meer als de schetsen van een emotie. „Al heb ik de teksten later nog wel iets meer richting verhaaltje geduwd. Voor zover mogelijk.”

Na de moeilijke periode nam ze haar cd op over een tijdspanne van ongeveer een jaar, met haar eigen zeskoppige band en met muzikanten van Calexico. „Ik doe er altijd lang over, want ik kan niet te lang naar mijn eigen stem luisteren. Daarom boek ik de studio altijd voor een kortere periode. Anders stomp ik af en kan mijn eigen stem niet meer goed beoordelen.”

Zingen was een opluchting

Kan ze, net als de luisteraar, ook vrolijk worden door haar eigen stem? „Niet zozeer door de klank van mijn stem, maar wel door het zingen zelf. Zingen geeft me het gevoel alsof ik een brandslang ben, alsof je met kracht iets uitstoot, als een sterke spier. Dat is een geweldige sensatie. In de tijd dat ik me niet goed voelde, zong ik net zo veel als daarvoor. Ik zing altijd als ik door mijn huis loop: syllabes, woorden, maakt niet uit. Al voelde het niet zo goed als anders, ik deed het en het heeft zeker geholpen, als een fysiek soort opluchting.”

Voetgangers in Stockholm zullen even verbaasd hebben gekeken naar de roodharige, getatoeëerde vrouw op de stoep, die plotseling een briesende kreet slaakt in haar telefoon. Het was zangeres Neko Case die een brandslang nadeed.

Neko Case staat vanavond in Tivoli De Helling, Utrecht. Het festival Le Guess Who? loopt tot en met zondag, op diverse locaties in Utrecht.