Landschap

Vrijdagavond in de trein vanuit Groningen naar een plaats zo mogelijk nog noordelijker. Desolaat kabbelt het boemeltje door de volstrekte duisternis, want donker is hier ook echt donker. Verderop zitten twee jongens, een jaar of veertien, warempel zonder smartphone in de hand. Een van hen: „Daarom hou ik zo van dit landschap…” Mijn hoop neemt

Vrijdagavond in de trein vanuit Groningen naar een plaats zo mogelijk nog noordelijker. Desolaat kabbelt het boemeltje door de volstrekte duisternis, want donker is hier ook echt donker. Verderop zitten twee jongens, een jaar of veertien, warempel zonder smartphone in de hand.

Een van hen: „Daarom hou ik zo van dit landschap…”

Mijn hoop neemt toe. Tieners die oog hebben voor hun omgeving, bestaan ze nog?

„…Omdat je er niets van ziet.”

Jos van der Kooi