Máxima-lepeltjes uitdelen? Énig! Geitenoog eten? Even slikken

VVD-politica Erica Terpstra (70) is terug op tv met ‘Erica op Reis’.

Erica Terpstra heeft zich nog wel even zorgen gemaakt. Hoe zou het nieuwe seizoen worden ontvangen? Goed, zo bleek vrijdag. Meer dan een miljoen mensen zagen hoe Terpstra verzilverde theelepeltjes met de afbeelding van Maxima uitdeelde in Argentinië. „Ik vind het énig dat je niet dezelfde taal spreekt, maar wel lol met elkaar kunt trappen.”

De tv-presentatrice wil met vreemde culturen meedoen. En dat moet je durven. In de vorige seizoenen liet ze zich insmeren met chocolade, bespugen met heilig water, reed ze op een muildier en zij at een geitenoog. Inderdaad, dat was rauw. Lachend: „Ik zeg maar zo: even slikken.”

Denkt u soms niet: nu ga ik te ver?

„Guatemala is het land van de chocolade. Als je daar bent, moet je een chocolademassage ondergaan. Ik heb nooit spijt gehad van de dingen die ik voor het programma heb gedaan. Al zijn er natuurlijk grenzen. Op een markt in Turkije verkocht een marktkoopman bloedzuigers als medicijn, zoals ze in de middeleeuwen ook deden. Hij wilde ze op mijn arm zetten. Ik vang slangen en eet geitenogen, maar een bloedzuiger op mijn huid weiger ik.”

Met welke vragen vertrekt u van huis?

„Wanneer ik spirituele leiders spreek vraag ik ze: wat is de zin van het leven en wat is de zin van het sterven? Dat zijn levensvragen die we allemaal hebben. Ik ben dan ook heel benieuwd wat mensen wereldwijd daar van vinden.”

Wat maakt dat u zo makkelijk met mensen omgaat?

„Het belangrijkste is dat je van mensen houdt. Bovendien moet je ontzettend nieuwsgierig zijn. Ik vind het heerlijk om me helemaal open te stellen voor anderen. Dat maakt je kwetsbaar, soms krijg je er een deukje van. Maar dat is beter dan dat je je afschermt. Mensen voelen dat je met respect met ze om wilt gaan.”

Wat gaat u verder nog doen?

„De aflevering van aankomende vrijdag is opgenomen in Sulawesi, een van de grotere eilanden van Indonesië, en gaat over de begrafeniscultuur. Nabestaanden sparen twee tot drie jaar voordat ze een begrafenis kunnen betalen. Dan kan de familie gelijk een week lang komen eten. Tot die tijd is de overledene onderdeel van het huishouden. Gebalsemd en in bubbeltjesplastic ligt hij in de huiskamer. Tegen de tijd dat ze geld bij elkaar hebben, is er van rouw geen spraken meer. Dan is het een groot feest.”

Romy van der Poel

Erica op reis Vrijdag, Ned 1, 22.30-23.10 uur