Feestend verovert Arcade Fire de wereld

Onder de schuilnaam The Reflektors maakt The Arcade Fire met disco en voodoo een kolkend dansfeest in Brussel

The Reflektors/Arcade Fire gisteravond bij hun optreden in Brussel. Met centraal zanger Win Butler.Foto Andres Terlaak

‘Avondkledij of kostuum verplicht”, vermeldde het toegangsbewijs. Arcade Fire vroeg om bijzondere locaties en een feestelijk uitgedost publiek bij de vijf betrekkelijk kleinschalige optredens die ze onder de schuilnaam The Reflektors gaven op het Europese vasteland. De vijfde was gisteravond in de voormalige boter- en kaasmarkt van de Brusselse deelgemeente Schaarbeek. Twee enorme discobollen aan het plafond gaven aan dat het Arcade Fire menens was om er een feest van te maken.

Op het nieuwe album Reflektor exploreert de Canadese band de mogelijkheden om disco-invloeden en voodooritmes aan hun doorgaans nogal statige muziek toe te voegen. Een aan het dubbelalbum voorafgaande promotiefilm van Roman Coppola (48-jarige zoon van Francis Ford) speelde zich af in een louche nachtclub. Producer James Murphy van LCD Soundsystem hielp Arcade Fire bij het realiseren van een hedendaags discogeluid in songs als het pulserende Here comes the night time. De kitschfactor en het relativeringsvermogen zijn nieuw voor een band die het maken van orkestrale popmuziek tot voor kort uiterst serieus nam.

De nieuwe lichtheid die over het ernstige universum van Arcade Fire is neergedaald bleek al meteen uit de aanwezigheid op het podium van de poppen met enorme papier-maché hoofden uit de videoclip. Ze werden verjaagd door de quasi geagiteerde zanger Win Butler, voordat hij kon beginnen aan het door de hele, negen man sterke band meegezongen Normal person. Zijn wij normale mensen, vraagt Arcade Fire zich af, en zo ja, wat doen wij dan hier op het podium? Voor tweeduizend man publiek kwam de band stroef op gang, dwarsgezeten door rommelig samenspel en teksten die in de galm van de markthal verloren gingen.

Het was geen bij voorbaat gewonnen wedstrijd voor The Reflektors, die een publiek moesten winnen met overwegend nieuw materiaal. Zangeres Regine Chasagne bracht haar Haïtiaanse achtergrond dichterbij met voodoo-achtige dans en bezwerende zang; niet de meest aansprekende momenten van de avond.

De handen van het publiek gingen spoedig de lucht in bij You already know en Flashbulb eye, waarbij zanger Win Butler als een verstrooide indieversie van zijn held David Bowie naar voren kwam om het publiek op te hitsen. Pas halverwege de avond nam hij de rol aan van een duidelijke frontman, nadat hij eerder uit het spotlicht was gestapt om percussie te spelen of een tweede stem te zingen achter zijn echtgenote Régine, niet de meest charismatische zangeres die een topgroep zich kan wensen.

Voor Arcade Fire breekt het moment van de waarheid aan op de grote internationale podia: treden ze toe tot de eredivisie van stadionvullers als U2 en Muse of vraagt hun muziek om een selectiever publiek? In de tweede helft kwamen ze gisteren tot leven als een band die een grote mensenmassa kan behagen met muziek die zowel toegankelijk als intelligent is. Het opgewonden We exist deed zowel aan het swingende basloopje van Michael Jackson Beat it denken als aan de sensuele computerdisco van Donna Summer. Het a capella ingeleide Afterlife en het robuuste Joan of Arc zijn nu al publieksfavorieten, zo bleek in een zaal die transformeerde tot een dansende massa.

Het slot van het concert in de Schaarbeekse Markthallen liet er geen twijfel meer over bestaan dat Arcade Fire tot grote dingen in staat is. Het punkverleden werd opgehaald met Today your love, tomorrow the world van de Ramones. De dansnummers Here comes the night time en Reflektor waren onweerstaanbaar nadat er een regen van zilveren confetti over het publiek was afgeschoten. Een daverend Neighborhood #3 (Power out) liet horen dat Arcade Fire ook het oudere materiaal nieuwe glans kan geven. Oorspronkelijk en aanstekelijk: volgend gaan ze er definitief de wereld mee veroveren.