Australië deelt Engelsen dreun uit in The Ashes

Na vier jaar overheersing in de The Ashes werd Engeland in Brisbane op een zeer pijnlijke nederlaag getrakteerd.

David Warner (r) enNathan Lyon van Australië vieren het wicket van de Engelse batsman Matt Prior, op de laatste dag van de eerste Ashes-test, in Brisbane. Foto Reuters

Weggeblazen, afgedroogd, vernederd. De Engelse cricketcommentatoren haalden gisterochtend alle venijn uit hun laptops om de wanprestatie van hun nationale cricketploeg te omschrijven. Was dit zielloze team hetzelfde als het trotse elftal dat het Engelse cricket de afgelopen jaren weer aan de wereldtop had gebracht?

Een instabiele ploeg van Australië, al een paar jaar bouwend aan een nieuwe lichting, bezorgde Engeland op de Gabba in Brisbane gisteren een van de zwaarste nederlagen uit de 131-jarige geschiedenis van The Ashes, de traditionele serie testmatches tussen beide landen. Slechts vier dagen hadden de Australiërs nodig gehad voor hun onverwacht comfortabele zege, met een marge van liefst 381 runs.

Het is nog geen drie maanden geleden dat Engeland de vloer aanveegde met ditzelfde team, maar dan op Engelse bodem. Afgelopen zomer eindigde de serie in 3-0, en het was de derde achtereenvolgende keer dat Engeland de kleine urn omhoog hief voor tienduizenden fans.

Voor Australië kwam de ommekeer als een geschenk uit de hemel: de eerste zege in tien testmatches, na zware nederlagen tegen Engeland en India eerder dit jaar, en de eerste Australische zege in The Ashes sinds 2010. „De ban is gebroken, de vloek opgeheven”, schreef het dagblad The Australian op zijn website, nadat het laatste Engelse wicket was veroverd. „Sinds de campagne van 2009 in Engeland, zestien testmatches geleden, heeft Australië op vernederende wijze geleden onder de gummiknuppel van zijn oudste cricketvijand.”

Grote man aan de kant van Australië was allrounder Mitchell Johnson, die met negen wickets en 103 runs man of the match werd. Zijn prestaties – Johnson en zijn maten bowlden Engeland uit voor de beschamende totalen van 136 en 179 runs – leidden tot het oordeel dat de Engelsen onvoldoende voorbereid aan de reis Down Under waren begonnen.

Of misschien wel te veel voorbereid: de spelers hadden bij vertrek uit Engeland van een voedingsdeskundige een 82 pagina’s tellend boekwerk meegekregen met „essentiële” recepten, zo bleek uit een uitvoerige reportage van The Telegraph, die er de hand op had weten te leggen. Met lichte spot – en verbazing – werd er lustig uit geciteerd: minichampignons, spinazie-bhaji’s, Cajun-gegrilde tofukebab of Marokkaans gekruide kip – afhankelijk van de fase van de wedstrijd. Voeding zal het probleem niet zijn voor de pommies, op het zuidelijk halfrond. „Maar ze weten niet wat ze moeten doen als er een bal met 90 mijl per uur op ze afkomt”, mopperde oud-international Geoffrey Boycott over de „zielige” ontmanteling van de ploeg.

Het beladen duel tussen beide aartsrivalen, dat teruggaat tot 1882, heeft in de loop van de eeuwen niets ingeboet aan intensiteit. Integendeel: de kranten in beide landen staan vol van de smeuïge verhalen over sledging, het kleineren, intimideren of uitschelden van de tegenstander. Ook dat is Ashes-cricket. Zo pikte een veldmicrofoon gisteren op hoe de Australische aanvoerder Michael Clarke de Engelsman Jimmy Anderson toebeet, toen die naar het wicket liep voor zijn battingbeurt: „Get ready for a broken fucking arm!”

De Engelse captain Alastair Cook wilde niet te veel woorden vuil maken aan het incident, al noemde hij sommige opmerkingen van de Australiërs „respectloos”. Cook: „Op het veld is het een beetje oorlog. Er zullen altijd woorden vallen, en ik denk dat de toeschouwers willen dat het cricket zo wordt gespeeld.”

De internationale cricketautoriteit (ICC) denkt daar heel anders over, want vanmorgen werd de Australische aanvoerder verzocht 20 procent van zijn wedstrijdpremie in te leveren om zijn verwensing.

Na Brisbane ontmoeten de teams elkaar nog in Adelaide, Perth, Melbourne en Sydney. En het is een bijzondere serie: van de 67 Ashes-series die sinds 1882 werden gespeeld, wonnen beide landen 31 keer. Vijf keer eindigde de strijd onbeslist.