VERDWAALDE LEZERS

Riny de Leeuw liep in rondjes onderweg van Bergen naar Schoorl.

„Vanuit een B&B in Bergen begon ik om 10.30 uur, met een uitdraai van On Track en een summier VVV-kaartje, aan een wandeling van 11 kilometer naar Schoorl. Om 16.00 uur had ik een afspraak met een vriendin in Alkmaar. Tijd genoeg dus. Na een half uur raakte ik al van de route en moest een stuk terug. Vervolgens raakte ik weer de weg kwijt: ik kwam drie keer op de Prins Bernhardweg uit. Ergens op een bospad kwam ik een gezin tegen, ik vroeg de weg. Zoonlief zei: „Pap, jij hebt gps op je mobiel.” Ja, maar geen bereik. Ook na de aanwijzingen van een damesjogginggroep liep ik weer vast. Een mountainbiker gaf uiteindelijk het advies: hou de zon in je gezicht, dan kom je bij de Straatweg uit. Dat is gelukt. Ik had de bus van 15.30 uur en was om 16.00 uur in Alkmaar.”

Arie Boogaard negeerde waarschuwingssymbolen op de kaart van Terschelling.

„Op een middag in december vertrekken we op Terschelling voor een eetlust opwekkend ommetje. We verbazen ons enigszins over het moerastekentje op de kaart, maar keren bij de eerste drassige passage niet om. We springen over de tweede, krijgen natte schoenen bij de laatste, maar daar is dan de duinenrij met daarachter de zee.

„Op het pad terug blijken de plassen nog groter. We maken een beweging in oostelijke richting. Hier ontmoeten we jagers, met lieslaarzen, voorwaar geen overbodig schoeisel. Ze jagen op ‘dûnknin’. Ze sporen ons aan voort te maken want ‘de avond valt hier snel’. Maar waar blijft toch de Brandaris om ons de weg te wijzen? Net als we ons hotel voor hulp willen bellen, stuiten we op een schelpenpad en een half uur later op een ANWB-paddestoel. Meer dood dan levend komen we ruim na zonsondergang in West aan. Als we zien wat er die avond op het menu staat, loopt het water ons in de mond : ‘duinkonijn met zuurkool’. Zojuist geschoten zegt de waard.”

Wim van Driel werd door drie konikpaarden het bos van Meijendel ingestuurd.

„Toen ik mijn wandeling in het oude duingebied van Meijendel afgelopen zomer begon was het al 21 .00 uur, maar ik wist welk lusje ik zou lopen, dus no problemo. Na een half uur genieten werd mijn pad geblokkeerd door drie konikpaarden, waarvan twee macho’s. Hinniken, opgefokt kijken en dan knalhard op mij af komen sprinten. Ik rende een berkenbosje in en besloot tot een tactische terugtocht. Maar het werd echt donker en zonder zichtbare wandelpaadjes was ik mijn oriëntatie snel kwijt. Op de gps was alles in dat natuurgebied zonder wegen groen. Door het verblindende schermpje, zag ik dat konijnenhol niet. Met pijn in je voet beseffen dat je verdwaald bent, wekte bij mij een potje oerangst op. Toen zag ik in de verte tegen de wolken een partylaserstraal, dezelfde die ik de week ervoor in Scheveningen had zien schijnen. De reddende ster uit het oosten! Yeah!”