Vandaag: Pietenstress

Een slapende Sinterklaas en acrobaatpiet met een scheur in z’n broek. Voor projectleider Helen van der Meulen van het ‘Huis van Sinterklaas’ in Utrecht is dit de drukste week van het jaar.

Vrijdag 15 november

Met Rosa van de marketingafdeling bespreek ik de laatste geruchten rondde pietendiscussie. Wat doen we als er toch hevig gedemonstreerd wordt tijdens de landelijke intocht in Groningen, of bij de intocht in Amsterdam? We besluiten morgen na de intochten contact met elkaar op te nemen om de strategie te bepalen. Moeten we onze Pieten gaan beschermen? Of kan ik de schmink weggooien?

Over twee dagen is het zover en opent het Huis van Sinterklaas haar deuren. Dan weten we of al die maanden werk niet voor niets zijn geweest. De telefoon staat vandaag roodgloeiend, de laatste details spreken we door.

Ondertussen wordt de tent geplaatst waarin de kinderen worden ontvangen. Hier is de garderobe en krijgen de kinderen een hoofdband/pietenmuts met hun naam daarop. Piet en Sint weten tenslotte altijd precies wie je bent.

Gelukkig heb ik een geweldig team, de opbouw verloopt heel soepel.

Er is weinig stress. En sinds vandaag word ik geholpen door Nel. Zij is een van de coördinatoren van het huis en met haar productie-ervaring kan ik haar zelfstandig haar gang laten gaan.

Ik ga redelijk relaxed naar huis, wetende dat er morgen nog een laatste opbouwdag is, al moet ik toegeven dat ik met spanning naar de verschillende sinterklaasintochten van morgen kijk. Het is toch te gek dat de politie op scherp staat voor een kinderfeest. Mijn dochter Fien maakt zich ook zorgen, maar dan meer of de boot met Sinterklaas wel op tijd aankomt.

Zaterdag

Ik loop nog een laatste ronde met de beveiliging. Ik wil er zeker van zijn dat er geen gevaarlijke situaties kunnen ontstaan. Elke twintig minuten, de gehele dag door, komt er toch een groep van 35 tot 50 personen voor een tour door het huis. Gelukkig is alles veilig. We zijn bijna startklaar. Ook kijk ik af en toe op nu.nl om er zeker van te zijn dat er niets verontrustend gebeurt tijdens de intocht. Het blijft rustig op een paar vreedzame protesten na. De discussie gaat aan de kinderen voorbij.

’s Middags drink ik samen met Nel nog een paar biertjes in het café aan de overkant van het museum.

Eenmaal thuis vraagt dochter Fien voor het eerst van haar leven aan mij: hoe was het op je werk? Wordt het huis mooi? Heb je écht het bed van de Sint opgemaakt? Op andere dagen toont ze nooit zo’n interesse.

Zondag

Openingsdag! Ik sta vroeg op om me voor te bereiden op het gesprek voor RTV Utrecht bij het programma Muziekontbijt. Om 9.15 uur ben ik live in de uitzending. Ik vertel wat we allemaal gaan doen. Dit jaar staat de legende van de drie arme dames zonder bruidsschat centraal, het verhaal zit in de speurtocht voor de kinderen verwerkt. De legende gaat over drie dames die geen geld hebben om te eten – laat staan om een bruidsschat te bekostigen. Sint Nicolaas hoort dit en gaat drie achtereenvolgende nachten naar het huis en gooit telkens zakjes met gouden muntjes door het raam. Zo zijn de dames gered.

Tekenaar Charlotte Dematons heeft het verhaal prachtig geïllustreerd.

Tijdens het gesprek op de radio komt uiteraard de pietendiscussie nog aan bod. Ik vertel dat we als museum geen standpunt innemen maar het verhaal van de huidige traditie vertellen. En daar is Zwarte Piet ook bij.

Het is een spannende dag, we hebben namelijk geen idee hoe druk het wordt. Op andere dagen weet ik dat precies door de online verkoop, maar vandaag is de toegang gratis. Eerst komt de Sint honderd meter verderop aan wal in Utrecht, daarna hebben we de kinderen gevraagd om de Pieten te helpen met de laatste loodjes. En dat doen ze. Het was enorm druk. Ik zie de kinderen stoffen, pyjama’s opvouwen en pakjes sjouwen.

Vandaag is een goede dag, ondanks een kleine opstartchaos en een scheur in de broek van de acrobaatpiet.

Maandag

We moeten met z’n allen op tijd op school zijn want dochter Fien verzorgt vandaag met haar klas de weekopening van school. En welke rol speelt ze? Die van Piet, een witte weliswaar.

Na de uitvoering ga ik snel naar het museum. We verwachten zo’n 500 kinderen met hun juffen, meesters, ouders en overige begeleiders.

Eenmaal aangekomen zijn de eerste Pieten al begonnen met schminken en Jasper de Sint begint ook langzaam aan zijn transformatie.

Ik kan het niet laten de coördinator te helpen en loop nog één keer alles na. Ondertussen moet ik ook tijd vrijmaken voor de voorbereidingen voor ‘Beleef het kerstverhaal’, het kerst-evenement dat op 13 december begint. Een van de activiteiten is dat kinderboekenschrijvers een kerstverhaal voorlezen. Samen met stagiaire Merel vragen we inspirerende Nederlanders of ze willen voorlezen. Langzaam verzamelen we een mooi rijtje namen.

Af en toe loop ik een paar trappen naar beneden om een kijkje te nemen bij de Sint en z’n Pieten. Het verloopt allemaal goed. Volgens mij heeft de pietentraining z’n vruchten afgeworpen. Want Piet word je niet zomaar... De Pieten hebben echt gesolliciteerd en twee trainingsdagen gevolgd.

Ik wil graag dat ze precies weten wat ze moeten doen en dat ze beseffen dat ze meewerken aan kennisoverdracht aan kinderen. Maar vooral ook dat ze er plezier in hebben.

Dinsdag

Vandaag is er pietenstress. Pieten vast in de file, zieke Pieten en te late Pieten. Gelukkig heeft de coördinator door wat pietenduo’s om te gooien het goed kunnen oplossen zodat de bezoekers niets hebben gemerkt.

Bijna de hele ochtend zit ik met het projectteam van ‘Beleef het kerstverhaal’ in overleg.

Om zes uur verlaat ik het museum om zoon Gijs op te halen van zijn circusles. Hij vangt het gesprek op dat ik voer met zijn docent, die toevallig één van de acrobaatpieten is in het museum. Gijs is enthousiast. Ga je ook naar Sinterklaas? Euh, ja als Piet?... Voor Gijs is inmiddels de twijfelfase aangebroken, bestaat Sint nou wel, of niet?

Woensdag

Eerst de kinderen naar school brengen en dan snel door naar het museum waar de eerste Pieten alweer bezig zijn met zich te schminken. De Sint van vandaag bereidt zich ook voor op zijn rol en er wordt druk overlegd over de streken die de Pieten vandaag weer kunnen gaan uithalen. Vanzelfsprekend zijn ze vergeten het bed op te maken van de Sint, dat moeten de kinderen doen. De jongens van onze technische dienst zijn ondertussen druk bezig met de opbouw van Kerst maar worden voordurend gebeld om kleine probleempjes op te lossen bij het Huis van Sinterklaas, bijvoorbeeld om de ventilator in de Troonzaal van de Sint repareren. En dat is nodig want anders verandert de ruimte in een sauna.

Vanavond drink ik een paar wijntjes met vriendinnen Anna en Marjon en probeer even niet aan Sinterklaas en z’n Pieten te denken.

Donderdag

Het is gelukt! Vandaag is duidelijk geworden dat we het magische getal van 10.000 bezoekers gaan overschrijden. Dat vier ik met koffie. Op de trap naar beneden hoor ik de opgewonden stemmetjes van een volgende groep kleuters die op de tentoonstelling ‘Feest! Weet wat je viert’ van alles leert over de traditie van Sint. Daar word ik blij van. Niet alleen de kinderen zijn onder de indruk van het hele gebeuren, zelfs de ouders worden een beetje stil zodra ze de troonzaal binnenlopen. Bij binnenkomst blijkt Sint in slaap te zijn gevallen en hij wordt alleen wakker als de kinderen hem wakker zingen.