Papa woont op de camping

Van de overwaarde op het huis konden gescheiden stellen vroeger elk een nieuwe woning kopen. Dat lukt niet meer. Dus gaat de een op zolder wonen, de ander in een parentshouse. Sommigen belanden op een camping. Dat zijn vaak mannen.

Tekst Arjen Schreuder, foto’s Merlijn Doomernik

Vroeger was het simpel. „Als je vijftien jaar geleden besloot te scheiden, verkochten de partners hun huis en kochten ze met de overwaarde allebei een nieuwe woning.” Tegenwoordig, zegt notaris Palko Benedek, voorzitter van de vereniging van mediators en scheidingsbemiddelaars in het notariaat, is dat lastig. Je huis verkopen is niet eenvoudig en van overwaarde is vaak geen sprake. Benedek: „Wat je in de helft van de gevallen ziet, is dat mensen de eerste periode bij elkaar blijven. Dat lukt best. Als eenmaal is uitgesproken dat je gaat scheiden, is de spanning er af. Het is duidelijk dat je met de ander niet oud hoeft te worden. Vervolgens kun je toch samen voor de kinderen zorgen. Ze hebben een soort Jozef en Maria huwelijk. Overdag zien de partners elkaar niet omdat ze werken en ze hebben ieder hun eigen kamer. Samen eten met de kinderen is het spannendste moment.”

Maar niet altijd verloopt een scheiding in alle rust. Dan verlaat een van de twee zo snel mogelijk het huis. Of allebei om de beurt, zodat in elk geval de kinderen in het huis kunnen blijven wonen. In de Amsterdamse wijk IJburg kunnen gescheiden mensen sinds kort maximaal één jaar logeren in een zogenoemd parentshouse van de kerk ter plaatse, om van daaruit tegen een lage huur voor hun kinderen te zorgen. In Arnhem heeft een woningbouwvereniging dertig eenpersoonskamers in een voormalig verzorgingstehuis ingericht voor gescheiden mensen. „Een scheiding verloopt in de meeste gevallen moeizaam en kost enige tijd. Tijdens dit proces is het vaak lastig voor de vertrekkende partij om snel andere woonruimte te krijgen, terwijl dit gezien de hoogoplopende emoties wel wenselijk is”, aldus de corporatie. Wie een van deze pauzewoningen voor maximaal een jaar wil betrekken, moet kunnen aantonen dat hij ouder dan 25 jaar is en geen overlast veroorzaakt en dat de relatie echt ten einde is. „Daar selecteren we op”, zegt een woordvoerder.

Er zijn óók mensen die op een camping belanden. Dat zijn vaak mannen. Sommigen wonen er tegen wil en dank, daartoe gedwongen door de hoge prijs van alternatieve woningen. Anderen wonen er tot volle tevredenheid en min of meer permanent, afhankelijk van de mate waarin een gemeente permanente bewoning toestaat op een recreatieterrein. Ze wonen buiten, als in een klein dorp, rustig, en goedkoop. Doorgaans betalen ze twee- tot drieduizend euro per jaar om op een camping te staan.

De economische crisis en de crisis op de huizenmarkt hebben niet geleid tot een sterke toename van gescheiden mannen en vaders op campings, zo laat de vereniging van recreatieondernemers Recron weten. Ook voorzitter Rob van Coolwijk van de verenigde scheidingsadvocaten kent geen mensen die na een scheiding op een camping wonen. „Dat zijn excessen. Ik gun het niemand om in de winter op een camping te zitten.” Maar ze zijn er wel, zulke mannen. En ze willen graag praten.