Column

Marcel Berry van Aerle

‘Ga maar naast de postbode zitten.” Ik plofte naast hem neer op het bankstel in de hoek van Studio 2 op het Mediapark in Hilversum. Ik was te gast bij het tv-programma Koning Voetbal, waarin ik anderhalve minuut iets moest voorlezen. Ik keek naar presentator Jack Spijkerman, die even verderop de met voetbalgekken volgepakte tribunes opjuinde.

„Jaaaa, goed! Ik reken dat goed, puntje erbij voor team Johnny de Mol…!”

Oorverdovend gejoel, op het beeldscherm voor me zag ik een close-up van een man die met samengebalde vuisten juichte.

Waarom, in godsnaam waarom? Hoe was ik hier beland? Ik wist heus wel dat ijdelheid een hoofdzonde was, maar om me nu zo af te straffen.

Op de stoelen naast ons zaten twee mensen van programmasponsor BCC trots te wezen op een enorme muur van wasmachines, waarop de deelnemers aan het eind van het programma een bal mochten schieten. Het was een van de populairste onderdelen van de show. Ze dachten er al aan om met die muur door het land te gaan toeren.

De postbode naast me nam nog een marsje uit de glazen pot voor ons, de productieleidster had tenslotte gezegd dat we zoveel mochten snoepen als we wilden. Hij zei: „Dat vind ik iedere keer weer het mooiste. Je denkt dat het makkelijk is, een bal in een wasmachine schoppen, maar probeer het maar eens.”

De man van BCC: „Dankjewel Berry, een mooi compliment.”

Toen pas drong tot me door dat ik naast Berry van Aerle zat.

De Berry van Aerle van het Nederlands Elftal van 1988, die na zijn carrière postbode werd. Hij hoorde het wel vaker dat de mensen hem in eerste instantie niet herkenden. Het kwam: hij had een boller hoofd gekregen en zijn snor afgeschoren, wat dan weer apart was in een maand dat veel mensen hun snor juist lieten staan.

„Wat moet je doen?”, vroeg ik.

„Ik verschijn in elke aflevering”, zei Berry. „Dan gaat de deurbel en dan kom ik binnen met een kar met post.”

„En dan?”

„Dan geef ik de post af en dan ga ik weer.”

Dat hij dit deed had niets met ijdelheid te maken.

„Het was gewoon een prima aanbieding”, zei Berry. „Als ze me vragen om post rond te brengen, dan doe ik dat. Ik doe er denk ik dertig seconden over. Zo snel heb ik mijn geld nog nooit verdiend. Met post rondbrengen dan, hè.”