Kosmonauten van het ijs

Pilote Esme Kamphuis bereidt zich met haar eigen bobteam al jaren minutieus voor op de Spelen van Sotsji. Zij is er van overtuigd dat ze haar prestatie van Vancouver (2010), waar ze achtste werd, kan verbeteren. De vraag is nog even wie straks achter haar in de slee springt.

Soms zien sporters eruit als ruimtevaarders. Zoals deze drie kosmonauten die fier rechtop in het duister nog even omhoog kijken naar de sterrenloze hemel voor ze hun raket, de Sochi 20-14, binnenstappen.

Zo lijkt het hier, en welbeschouwd beginnen deze vrouwen aan hun eigen ruimtevlucht. Straks, na 75 dagen van gewichtloosheid keren ze terug op aarde, onderaan de olympische bobsleebaan van het Sanki-centrum. Al is Sanki meer een naam van een hond die als mascotte mee de raket in mag. Want een raket is het: je hoeft een bobslee maar op zijn achterpoten te zetten om te zien dat Team Kamphuis straks plaatsneemt in een snelheidsmonster waarbij de Discovery verbleekt tot een rammelend stuk kinderspeelgoed.

Maar niet héél Team Kamphuis, dat volgende week in Calgary zijn eerste wereldbekerwedstrijd glijdt, kruipt straks in Sotsji bij elkaar. Pilote Esme Kamphuis (zoals alle verstandige mensen durft ze niet in een achtbaan) wel, maar voor haar bob geldt: two is company, three is a crowd. Van de remsters Sanne Dekker (links) en Judith Vis (midden) kan er maar eentje mee met 130 kilometer per uur de bochten door.

Daarom is er in december nog een allesbeslissende duwtest om die ene opperremster te bepalen: de vrouwen nemen plaats aan weerszijden van de rechtopstaande slee en proberen het ding uit alle macht om te krijgen. Daarbij uiteraard luid aangemoedigd door het geblaf van hondje Sanki.

Tekst Arjen FortuinFoto Bastiaan Heus