De luikjes zijn dicht bij de Nederlandse journalisten

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De nieuwe firma is erbij – elke zaterdag.

Feest bij de Flippen. De Kristal, de prijs voor meest transparante maatschappelijke verslaggeving, gaat dit jaar naar Philips. Geen geringe prestatie: de vijfhonderd grootste ondernemingen van Nederland dongen mee naar de bokaal van het ministerie van Economische Zaken.

Andere bedrijven uit de voorhoede: AkzoNobel, KPN, Achmea en DSM. Opmerkelijke leden uit de kopgroep: de afvalverwerkers van Van Gansewinkel – in handen van de introverte investeringsmaatschappijen KKR en CVC. Ook de NS blijken qua transparantie uit te blinken.

Maar nog opvallender zijn de bedrijven die het slécht doen qua openheid. Mediaorganisaties zijn oververtegenwoordigd. Au. Daar sta je dan als controleur van de macht. Het doet denken aan de dominee die vanaf de kansel monogamie predikt, maar zichzelf verliest in een buitenechtelijke verhouding. Of aan die parkeerwachter die zijn auto zelf fout parkeert.

De Telegraaf Media Groep doet het op nummer 149 nog redelijk, middenin het peloton, maar een krantenbedrijf natuurlijk onwaardig. En wie hangen daar nog onder? NRC Media was qua organisatie te klein om langs de meetlat te leggen. Dat geldt niet voor De Persgroep Nederland. De uitgever van de Volkskrant, Trouw, AD en Het Parool noteert honderd plaatsen onder De Telegraaf, op nummer 248. Categorie Achterblijvers noemt Economische Zaken dat.

Nog slechter: Sanoma, RTL Nederland en Wegener (Tubantia, De Gelderlander). Hoe we dat noemen? Het ministerie spreekt van de Bezemwagen. Die veegt slecht schoon.

Jeroen Wester