Voor jou duizend anderen

Toen ik mijn omgeving vertelde dat ik was toegelaten tot een universiteit in New York, was ik bang dat ze mij (inclusief mama) zouden vermoorden uit jaloezie. Het wordt niet zonder reden the City genoemd, de wereldstad waar iedereen tussen de 20 en 35 jaar zou willen wonen.

New York bevrijdt je van je bekrompenheid. Het is niet raar een Pakistaanse met hoofddoek in een homobar te zien bewegen op muziek van Lady Gaga. Het is raar als je dat raar vindt. Maar het is ook de stad waar constant stress heerst over basisbehoeften, zoals grip hebben op je leven of een gevoel van zekerheid. Voor jou tien anderen? Minimaal duizend anderen, van over de hele wereld!

Er zijn duizend anderen voor wie je Russische huisbaas kan kiezen wanneer hij onverwachts de huur weer verhoogt en jij gaat klagen. Er zijn duizend anderen die jouw baan willen, wanneer je voor het derde weekend op rij onbetaald doorwerkt om nóg een tijdelijk contract te krijgen. En er zijn duizend anderen die jouw plek willen bemachtigen aan die universiteit uit de Ivy League. Om maar niet te spreken van de oververtegenwoordiging van schone vrouwen in de stad.

En dan is er nog die onophoudelijke stress over visa en de zoektocht naar een werkvergunning. Je leeft in fucking New York en toch slaap je slecht. Na een tijdje beginnen de daklozen op iedere straathoek naar je te staren en denk je na over de droogste schuilplaats die je kent. Just in case. Maar wat stiekem nog erger is dan dakloos zijn in New York is niet meer in New York wonen. De stad maakt een einde aan je leven wanneer je met betraande ogen achter het vliegtuigraampje een laatste blik werpt op de magische skyline. Alles wat daarna komt, zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik ben al acht maanden terug in Nederland en al acht maanden op zoek naar een hoog gebouw.

Zelfs van zo’n gebouw afspringen zou mooier zijn in New York.