PowNews

Provocatie beantwoorden met agressie is nooit verstandig, maar wel begrijpelijk. We zagen er deze week twee voorbeelden van. Op het voetbalveld duwde een aanvaller van het Nederlands elftal een Colombiaanse speler omver, die geniepig op hem had ingetrapt. De scheidsrechter zag alleen de overtreding van de Nederlander en stuurde hem van het veld.

In Den Haag bezondigde personeel van de ambassade van Angola zich aan agressie tegen verslaggever Danny Ghosen van de actualiteitenrubriek PowNews. Presentator Dominique Weesie, tevens PowNed-voorzitter, somde de fysieke gevolgen voor Ghosen bijna triomfantelijk op: „Gescheurde lip, losse tand, gekneusde kaak en lichte hersenschudding.”

Dat zijn martelaarstrofeeën die ze in die kringen nog lang zullen koesteren. Ze hebben ook een reden om boos te zijn: dat personeel had zijn handen thuis moeten houden. In het opstootje rond Ghosen dat voor de deur van de ambassade ontstond, was er van Angolese zijde niemand die het hoofd koel wist te houden.

Toch mogen ze zich bij PowNews wel eens afvragen of hun stijl van verslaggeving debet is aan de getoonde agressie. Het is niet de eerste keer dat het gebeurt, het zal ook niet de laatste keer zijn als die verslaggevers zo doorgaan. Hun werkwijze zal steeds meer verzet oproepen en geeft de journalistiek een slechte naam.

Eerder zagen we hoe de Leidse hoogleraar Andreas Kinneging verslaggever Rutger Castricum hardhandig van zijn huisdeur verwijderde: „Zien jullie de plomp daar? De volgende keer gaan jullie erin, met camera en al.” Het bleek de enige taal die Castricum ontzag inboezemde, we hebben hem daarna weinig meer bij voordeuren gezien.

Castricum had, zonder toestemming vooraf, met draaiende camera aangebeld. Het hoort bij de standaardmethoden van PowNews, evenals treiterend volgen, impertinente vragen stellen en inbreuk maken op iemands privacy. Zo zagen we hoe Ghosen met zijn microfoon een auto binnendrong om de inzittende, die daar niet van gediend was, te ondervragen.

Een andere verslaggever van PowNews, Tom Staal, kwam woedend verhaal halen bij minister Timmermans. Deze Staal zag ik onlangs in actie tegen een Utrechts PvdA-gemeenteraadslid dat geld van een daklozenkrant achterover had gedrukt.

Lopend door de straat van het raadslid begint Staal zijn reportage schuimbekkend: „Op zoek naar de klaploper van het jaar met een rood-socialistisch hart. Kutmongool!” Hij vindt het raadslid ten slotte in Groningen waar de man als acteur moet optreden. Staal loopt ongevraagd het gebouw binnen en roept: „Ha, klaploper, daar heb ik je eindelijk te pakken, loop effe naar buiten, je hebt me wat uit te leggen…40.000 euro afpakken, wat ben je toch laag.”

Het raadslid maakt een verwarde, aangeslagen indruk. „Vind je het leuk om dat te zeggen?”, vraagt hij. „Ja, dat vind ik heerlijk”, zegt Staal, „smerig dat je dat gedaan hebt.” Hij krijgt het raadslid naar buiten, maar die wil even later weer terug. Staal blokkeert hem met zijn lichaam. „Je gaat niet naar binnen, hoor je het”, zegt hij, „wij zijn niet klaar met jou, gek, je gaat niet naar binnen.” Hij achtervolgt hem later tot aan zijn auto.

Dit was PowNews, ook van de publieke omroep, goedenavond.

Wat voor ongelukken hadden daar kunnen gebeuren als dat raadslid een weerbare man – een soort Kinneging – geweest was? Staal vroeg erom. Zijn voorzitter ook.