Asterix’ dorp bestaat en het heet München

München had een primeur kunnen hebben: de eerste stad ter wereld waarin zowel de Olympische Zomerspelen als de Olympische Winterspelen plaatsvonden. In 2022, zo was de bedoeling van het stadsbestuur, de deelstaatregering en de nationale regering, zouden de Winterspelen in de hoofdstad van het rijke Beieren worden gehouden. Vijftig jaar na de Zomerspelen van 1972 in München.

Een kans op revanche, want die Spelen zullen niet op de eerste plaats worden herinnerd door de sportieve prestaties die er werden geleverd, maar door de moord op en de gijzeling van Israëlische deelnemers door een Palestijnse organisatie. En door de reactie van IOC-voorzitter Avery Brundage op dat bloedbad: The games must go on.

Maar het feest gaat in 2022 niet door, voornamelijk omdat de inwoners van München het helemaal geen feest vinden. Per referendum spraken zij hun veto uit. Net als de bevolking van drie omliggende gemeenten: Berchtesgaden, Traunstein én Garmisch-Partenkirchen, bekend van het skischansspringen op Nieuwjaarsdag en van de Olympische Winterspelen van 1936, waarvan de openingsceremonie zich voor de ogen van Adolf Hitler afspeelde.

De opkomst bij de referenda, zo’n 30 procent, was weliswaar laag en de meerderheid van neezeggers, 52 procent in München, niet zo groot, het gevolg was eenvoudig wel dat München zich niet kandideert. Niet de concurrentie aangaat met Almaty, Beijing, Krakau, Oslo, Stockholm en Lviv. München zou kansrijk zijn geweest: de natuur heeft de omgeving van omstandigheden voorzien die voor wintersport ideaal zijn en accommodaties zijn er ook al; het schaatsen speelde zich in 1936 op de Riessersee af, een bergmeer.

Maar de Münchenaren en de dorpelingen in de omgeving hebben er geen zin in. Dat het Internationaal Olympisch Comité dit jaar een Duitser met de welluidende naam Thomas Bach tot president koos, heeft dus niet geholpen. De uitslag van de volksraadpleging deed politici verdriet en ook andere pleitbezorgers van de Spelen, zoals Franz Beckenbauer, de erevoorzitter van Bayern München. Maar misschien wegen diens argumenten niet meer zo zwaar sinds hij zich voorstander toonde van het WK voetbal in Qatar, omdat hij daar „nog nooit een slaaf” had gezien.

Bovenal kregen de Münchenaren ervan langs in de krant die in hun stad is gevestigd, de Süddeutsche Zeitung. In het hoofdredactioneel commentaar, onder de al veelzeggende kop Ein Dorf, werd de inwoners aangewreven dat ze van hun bergen en parken houden, maar die wel het liefst voor zichzelf houden. Münchenaren ontbreekt het „grotestadsgevoel”. Ze zouden een voorbeeld moeten nemen aan Londen, dat zich in 2012 „een zomer lang hoofdstad van de wereld” mocht voelen. Op de opiniepagina deed Gerhard Matzig, redacteur van de krant, er nog een flinke schep bovenop. Münchenaren zijn te oud, verzadigd, zitten er comfortabel bij en zijn tegen risico’s en uitdagingen. Ze zijn bang voor bouwplaatsen en blauwdrukken. Willen ze in München dan werkelijk voor altijd het dorp van Asterix zijn waar ze zich voor houden? vraagt Matzig.

Hij ziet blijkbaar over het hoofd dat de bewoners van dat dorpje uit de bekende stripverhalen alom geliefd zijn door hun karakter en bijzondere kwaliteiten. De Frankfurter Allgemeine prees in een commentaar juist de moed en de mondigheid van de Münchenaren, omdat ze nee zeiden tegen een organisatie, het IOC, die zaken doet „met despoten als Poetin”. Dat is natuurlijk deels het probleem: het corrupte en poenerige imago van het IOC en ook van wereldvoetbalbond FIFA. Die laat zich in, constateerde de Frankfurter, „met gewetenloze uitbuiters van gastarbeiders in Qatar”.

Ook de aanstaande voorzitter van het Duits Olympisch Comité, Alfons Hörmann, ziet als mogelijk motief voor de neezeggers de vele negatieve krantenkoppen over IOC en FIFA . En die bestaan inderdaad. Kijk maar hierboven.

John Kroon is redacteur en commentator van NRC Handelsblad