Amalia’s verschrikkelijke wraak in ‘Wreed en Teder’

Adembenemend is actrice Alejandra Theus als Griekse heldin Amalia. Ze rept over een „dodelijke priem in haar lichaam, vlak onder het hart, die liefde heet”. Haar man leidt een antiterrorisme-missie in Afrika. Zijn oorlogsbuit is het meisje Laela, in werkelijkheid zijn minnares. De confrontatie tussen de blanke, beschaafde Amalia en de geheimzinnig-donkere Afrikaanse Laela is een meesterproef in de voorstelling Wreed en Teder (2004) van de Britse toneelschrijver Martin Crimp, die zich door Sofokles’ klassieke tragedie Vrouwen van Trachis liet inspireren.

Hoewel Crimp zijn bewerking situeert tegen de achtergrond van de war on terror, houdt regisseur Michiel de Regt de voorstelling bewust tijdloos. Een reusachtige zwarte kanteldeur beheerst het speelveld. Daarachter zingen actrices zoete liederen, maar daarachter spelen zich ook de verschrikkingen van de oorlog af. Als Amalia’s echtgenoot terugkeert van het slagveld draait de deur feestelijk om en toont kleurrijke serpentines.

De paradox uit de titel, wreed en tegelijk teder, heeft De Regt tot het uiterste in het spel doorgevoerd. Het Afrikaanse meisje is weliswaar gered, maar tegen een buitensporige prijs: de overspelige generaal heeft een dorp voor haar uitgemoord. Zij is slachtoffer van zijn willekeur, maar Amalia ziet haar als aanstichtster van het kwaad in haar huwelijk. Schitterend is Amalia’s wraak : zij laat een breekbaar buisje met giftige vloeistof in zijn kussen verbergen. Het lijkt een liefdevol geschenk, het is echter een extreem wraakzuchtige geste.