Ze is terug

De vorige editie was een monsterhit en maakte van Jennifer Lawrence een wereldster Het vervolg op The Hunger Games is een herhaling van zetten 2,5 uur spektakel met een onbevredigende climax

medewerker film

Het Romeinse Rijk en de oude Grieken zijn nooit ver weg in The Hunger Games. Schrijver Suzanne Collins verwerkt in haar immens succesvolle boekentrilogie eeuwenoude verhalen. Zo werd zij als achtjarig meisje gegrepen door de Griekse mythe van Theseus en de Minotaurus. Dit monster – half mens, half stier – verslond in zijn doolhof de kinderen die de vazalstaten van Kreta elk jaar moesten sturen. Collins’ boeken bieden een variatie daarop, met heldin Katniss als futuristische Theseus, en wijzelf als de Minotaurus.

Voor de reeks die zich afspeelt in een door klimaatverandering gehavende wereld bedacht Collins het rijk Panem, waar een decadente dictator het volk brood en spelen geeft.

De Hongerspelen vormen een jaarlijks tv-festijn waarin jongeren strijden als gladiatoren: slechts één kampioen overleeft. Naast intimidatie – iedere jongere kan in de arena worden geworpen – zijn de live uitgezonden Hongerspelen amusement voor het onderdrukte en uitgebuite volk. De Minotaurus waaraan de jeugd geofferd wordt, is onze eigen onstilbare honger naar spanning, sensatie en emotie.

Het sterke van Collins’ concept is dat zij de Oudheid koppelt aan hedendaagse cultuurkritiek op de spektakelmaatschappij met zijn stupide talentenjachten en reality-tv. Net als de jongens en meisjes die in talentenshows popsterren imiteren, doen de deelnemers van de hoge kijkcijfers scorende Hongerspelen zich continu anders voor dan ze zijn. Noodgedwongen: wie eerlijk en authentiek is, overleeft niet lang.

De eerste Hunger Games-film was vorig jaar een enorme hit en maakte een ster van actrice Jennifer Lawrence. De ook door critici omarmde blockbuster had een budget van 78 miljoen en haalde wereldwijd bijna 700 miljoen op. Dat succes schept hoge verwachtingen voor het vervolg.

Catching Fire, het middendeel van de trilogie, maakt die verwachtingen niet waar. De verrassing is er een beetje af en doet vrezen voor een Matrix-effect: een uitstekend eerste deel met steeds teleurstellender vervolgen.

Catching Fire is een herhaling van zetten en biedt ook thematisch niets nieuws. De president van Panem schrijft opnieuw Hongerspelen uit, dit keer om een dreigende revolte onder zijn bevolking de kop in te drukken. Oorzaak van de opstandigheid zijn de populaire Katniss (Lawrence) en haar vriendje Peeta, die in deel één braken met de traditie dat slechts één gladiator overleeft: ze weigerden elkaar te doden en dreigden met een dubbele zelfmoord. Die rebellie blijkt besmettelijk, dus verzint president Snow (Donald Sutherland) een speciale editie van de Hongerspelen voor alle vroegere deelnemers. Doel is Katniss uit de weg te ruimen én te vernederen.

Wordt vervolgd

Het blijkt in de praktijk een vermoeiende herhaling van zetten, waarin Katniss opnieuw indruk maakt met een brandende jurk – ‘This girl is on fire’ – om daarna in de arena haar kunsten als boogschutter te etaleren, geassisteerd door een mokkende Peeta.

De film sleept zich tweeënhalf uur voort naar een onbevredigende anticlimax: een ‘wordt vervolgd’-achtige cliffhanger waardoor filmseries wel vaker worden ontsierd. Al staat de eindstrijd tegen president Snow en zijn trawanten nu in elk geval wel op de rails.

Parallellen met onze huidige maatschappij die deel één zo sterk maakten, worden node gemist. De enige aardige gedachte gaat opnieuw over identiteit: Katniss en Peeta moeten zeer tegen hun zin spelen alsof ze hevig verliefd op elkaar zijn – waarna die liefde geleidelijk aan serieus wordt. Je bent wat je speelt.

Al met al belooft dit weinig goeds voor het slot van de trilogie, dat geheel volgens de huidige Hollywoodtrend ook nog eens over twee delen wordt uitgesmeerd. Die komen in november 2014 en 2015 in de bioscoop.