The Hunger Games: Catching Fire vanaf nu in de bios - een recensieoverzicht

Hoofdrolspelers Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson in The Hunger Games: Catching Fire. Foto AP / Lionsgate / Murray Close

Catching Fire is vanaf deze week in de bioscoop te zien. Deel twee van The Hunger Games-serie wordt gemengd ontvangen. Ondanks dat het een herhaling van zetten is, heeft de film volgens critici wel genoeg spanning in zich voor meer dan twee uur kijkplezier. Een recensieoverzicht.

In Catching Fire schrijft president Snow van Panem opnieuw de Hongerspelen uit. Dit keer om een dreigende revolte onder zijn bevolking de kop in te drukken. Oorzaak van de opstandigheid zijn de populaire Katniss en haar vriendje Peeta, die in deel één braken met de traditie dat slechts één gladiator overleeft: ze weigerden elkaar te doden en dreigden met een dubbele zelfmoord. Die rebellie blijkt besmettelijk, dus komt er een speciale editie van de Hongerspelen voor alle vroegere deelnemers. Doel is Katniss uit de weg te ruimen én te vernederen.

De trailer:

De Volkskrant - vier sterren

Floortje Smit merkt op dat deel één deels een herhaling van zetten is, maar toch ook weer onverminderd de aandacht weet vast te houden:

Catching Fire is een nog grimmigere les in massamanipulatie, onderdrukking, terreur en verzet voor een puberdoelgroep. “Ik schrijf niet over adolescenten”, zei Suzanne Collins, de schrijfster van de boektrilogie ooit in The New York Times. “Ik schrijf over over oorlog. Voor adolescenten.” En hoewel het scenario aanvankelijk een herhaling van zetten is, blijft regisseur Francis Lawrence met deze donkere ondertoon en de overdonderende decors de aandacht onverminderd vasthouden.

Trouw - drie sterren

Ook Remke de Lange ziet in deel twee een herhaling van zetten, maar prijst wel het grimmige commentaar op de actie:

De tweede films is deels een herhaling van zetten: een naargeestige bootcamp, dít keer met mist en agressieve apen. De beste momenten zitten niet ‘m niet in de acties maar in grimmig commentaar op de actie. Op het cynisme van een uit de hand gelopen klassenmaatschappij, op holle persoonsverheerlijking en wrede competitie als volksvermaak.

Algemeen Dagblad - drie sterren

A.Z. is zeer te spreken over de film en benoemt onder meer “de geweldige cliffhanger”:

Wat spanning betreft heeft Catching Fire meer om het lijf dan de eerste film. Zeker door de introductie van de door Philip Seymour Hoffman vertolkte spelbepaler. [...] De film, die heel trouw het boek volgt, eindigt met een geweldige cliffhanger. De kijken kan niet wachten op het derde avontuur. Dat gevoel riep
de eerste filmversie niet bepaald op.

NRC Handelsblad - Twee ballen

Volgens André Waardenburg biedt de film weinig nieuws, het enige leuke element gaat over over twee hoofdrolspelers:

Catching Fire is te veel een herhaling van zetten en biedt ook thematisch niets nieuws. [...] Parallellen met onze huidige maatschappij die deel één zo sterk maakten, worden node gemist. De enige aardige gedachte gaat opnieuw over identiteit: Katniss en Peeta moeten zeer tegen hun zin spelen alsof ze hevig verliefd op elkaar zijn – waarna die liefde geleidelijk aan serieus wordt. Je bent wat je speelt.

De Correspondent

Nina Polak vindt de film te glad en net iets te oppervlakkig:

Catching Fire, het tweede deel in The Hunger Games-reeks is net als de vorige film te glad, net iets te oppervlakkg en net iets te onstuimig geschoten. Hoofdrolspeler Jennifer Lawrence maakt er desondanks knap een beklemmend verhaal over conformeren en rebellie van.

The Guardian - drie sterren

Volgens Paul MacInnes laakt de film een ‘hart’ en kent het dezelfde dynamiek als deel één:

What lets the movie down is its heart, or lack thereof. The reprise of the Games introduces new adversaries (and some allies) but has exactly the same dynamic as in the first movie; Katniss must keep both herself and the ever-so bumbling Peeta alive. It’s all a bit familiar. There’s also a figurative heartlessness about this passage, too. While a fair portion of the original was spent setting up the moral difficulties of competing in a winner-takes-all bloodbath, as the bodycount here grows, the minds of the participants are only on tactics.

Lees meer buitenlandse recensies bij Metacritic.