Zwarte clichés sterk verbeeld

Met zwart geschminkte gezichten, roodgeverfde lippen en een tros kousenband op hun hoofd dansen vier acteurs een opzwepende dans rond een ketel. Daarna schudden ze ritmisch hun billen op r&b-muziek en laten ze zich graag door verschillende matties nemen.

In een bonte beeldenparade representeert de voorstelling Stigma de zwarte vrouw, zoals we die kennen uit eigen vooroordelen, films en boeken als Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje.

De tekst en regie zijn van Milone Reigman, in Suriname geboren en opgegroeid in Rotterdam. De cast is met de zwarte actrices Naomi Reingoud en Shertise Solano, de blanke Janneke Remmers en de Aziatische acteur Phi Nguyen gemengd. Maar op het toneel heten ze allemaal Sherida, net zoals het lustobject in Vuijsjes roman.

Reigman laat ze in een sterke, originele mix van genres en speelstijlen steeds grovere representaties opvoeren. Totdat de acteurs bij een groepsseksscène in een garagebox verdere dienst weigeren: zij zijn geen Sherida’s! Het licht gaat aan en de acteurs spelen een repetitie na waarin ze discussiëren over beeldvorming. De teksten die volgen, blijven helaas oppervlakkig. Ze confronteren het publiek nergens met hun eigen blik of rol in het eerste deel en pogen zelfs nauwelijks de clichébeelden te ontkrachten.

Tegen het eind spelen de acteurs nog een pijnlijke auditie na. De jury cast Solano omwille van haar „krachtige” spel als de oervrouw Medea. Op de felbegeerde rol van de gevoelige Ophelia in Hamlet maakt ze als zwarte vrouw geen kans.

Misschien moet Reigman haar die kans in een volgende voorstelling wel bieden. De tekst van Stigma laat nog te wensen over. Met een goed stuk als basis, zoals Hamlet, zouden de sterke beelden van de regisseuse beter tot hun recht komen. En met haar gemengde cast en een zwarte Ophelia zou ze alvast met één stigma effectief afrekenen.

Joke Beeckmans