Wanneer word je vader van je zoon?

Wanneer wordt een man vader van zijn zoon? Voor de vaders in Like Father, Like Son, van Hirokazu Kore-eda, is dat niet zo’n eenvoudige vraag. Bij de bevruchting? De geboorte? Nog later? En wat als je jezelf al die vragen nooit stelde, maar op een dag wel moet omdat je niet de vader van je zoon blijkt te zijn?

De kracht van Kore-eda is dat hij films kan maken over grote vragen die toch zo bescheiden van aard zijn dat je na afloop het gevoel hebt alleen even een inkijkje in een leven te hebben gekregen. De laatste jaren gaan die grote vragen over familie. In Nobody Knows over kinderen die door hun moeder in de steek worden gelaten. In I Wish over twee broertjes die hun gescheiden ouders willen herenigen. En in Like Father, Like Son over een man die erachter komt dat zijn zoon bij de geboorte verwisseld is en die moet herontdekken wat het is om een kind te zijn voordat hij een vader kan worden. Dat is voor deze Ryota niet zo eenvoudig, want hij is stijf en geremd en ambitieus en stelt hoge eisen aan zijn zoon Keita, in alles zijn tegenpool.

Aanvankelijk lijkt dat een moddervette illustratie van het nature-nurture-debat. Maar Kore-eda zet de verschillen tussen de twee families met omgewisselde zonen ook sterk aan om de vervreemding te tonen voor kinderen die zomaar uit hun omgeving worden geplukt.

Kore-eda neemt zijn tijd om de wetten van het melodrama hun werk te laten doen. Op een verwarrend plotlijntje na over de verpleegster die de kinderen verwisselde, is de film beheerst en meditatief. Die tijd is nodig om het vertrouwen te herstellen dat in het begin zo hardhandig geschaad werd. En om de moeders gelijk te geven, die minder dan de vaders hechten aan bloedverwantschap en weten dat elk kind gekoesterd moet worden. Een vader word je ook door de tijd die je met je kind doorbrengt.

Dana Linssen