Paul van Ass: zorgen om zoon en hockeyploeg

Seve van Ass was gisteravond aanwezig bij een oefenduel van de nationale ploeg. Om te bedanken voor de steun na zijn gruwelijke kaakfractuur.

Seve van Ass keek gisteren op de tribune naar het duel. foto ANP

Apart, noemde hij het. „Heel apart.” Seve van Ass stond gisteravond voor het eerst sinds zijn opgelopen letsel weer in de kleedkamer van het Nederlands elftal, dat in Naaldwijk speelde tegen België (2-6).

Het moment, ruim een half uur voor de oefeninterland, voelde onwerkelijk. Ongewoon ook. Terwijl zijn ploeggenoten stonden te trappelen van de wedstrijdspanning, hield Van Ass (21) de handen in zijn zakken. Hij besefte, even later in de wandelgangen, dat hij de meest hectische dagen uit zijn leven had beleefd.

Zijn telefoon bleef rinkelen nadat hij vorige week slachtoffer was geworden van een onbesuisde actie van Valentin Verga, waarbij Van Ass zijn kaak brak en tien tanden verloor. De schokkende beelden waren ’s avonds te zien in Studio Sport. Er is nadien veel gebeurd. Allereerst de schuldvraag: was er sprake van opzet? Daarover zijn de meningen verdeeld. Opvallend veel prominenten veroordelen de actie. Fatima Moreira de Melo omschreef het als „aan opzet grenzende roekeloosheid”, Tom van ’t Hek noemde het „100 procent opzettelijk.”

Verga werd nadien geschorst door zijn club Amsterdam. Tot de winterstop moet hij toekijken, waarna – als de tuchtcommissie van de bond uitspraak heeft gedaan – wordt gekeken naar een eventuele verdere sanctie. Gisteren kwam de tuchtcommissie voor het eerst bijeen. Een uitspraak wordt binnen drie weken verwacht.

Voor Van Ass heeft het incident verstrekkende gevolgen. De international, die op de been wordt gehouden met pijnstillers en vloeibare voeding, loopt het risico dat de tanden die zijn teruggezet op termijn afsterven. Hij is naar verwachting levenslang veroordeeld tot tandartsbezoek. „Het is moeilijk”, zei Van Ass, met de bloedkorsten nog op zijn lip. „Maar ik moet door. Ik heb in ieder geval veel steun gehad – soms uit onverwachte hoek. De betrokkenheid was enorm. Dat heeft me goed gedaan.” Hij wilde er per se bij zijn in Naaldwijk, om zijn collega’s te bedanken. Hoe moeilijk dat ook was. „Ik heb een brief van ze gekregen, waarin ze hun steun naar mij uitspraken”, vertelde hij. „Daarvoor wilde ik ze graag bedanken.”

Bitje of geen bitje? Die kwestie is nu actueel geworden. De hockeybond heeft een werkgroep ingesteld die gaat bekijken of gebitsbescherming verplicht moet worden gesteld. Nu worden senioren nog vrijgelaten in hun keuze, terwijl clubs hun jeugdleden juist wél verplicht stellen een bitje in te doen. Gisteren droeg naar schatting iets meer dan de helft van de internationals een bitje. Spelers die dat niet doen, wijzen op moeizame communicatie en verslechterde ademhaling door een bitje. Bondscoach Paul van Ass (en vader van Seve) uitte eerder al zijn twijfels over gezichtsbescherming. „Tegen het grote geweld van de heren is niets bestand. Als Seve een bitje had gedragen, dan lag alles eruit, denk ik. Dit was zo’n harde klap.”

Van Ass zit intussen met een lastig dilemma. Enerzijds is hij de geschrokken vader, anderzijds bevindt hij zich als bondscoach midden in het proces naar het WK in Den Haag. Daarin speelt zowel Verga als Van Ass een rol. Over de vraag of het opzet van Verga was, wilde Van Ass zich logischerwijs niet uitlaten. Verga’s toekomst bij het nationale team legt hij in feite in handen van de tuchtcommissie. Afhankelijk van die uitspraak besluit Van Ass of hij Verga selecteert voor de World Hockey League in januari, in India.

Maar de coach heeft meer zorgen. Zijn team werd gisteren in de tweede helft volledig overklast door de Belgische ploeg van Marc Lammers. Nog nooit verloor Nederland met zulke grote cijfers van België. Van Ass zei „iets revolutionairs” te willen proberen, maar daarin faalde zijn team opzichtig. Wat hij precies wilde invoeren wenste Van Ass niet te zeggen, maar zijn conclusie was duidelijk: „Hiermee halen we straks de finale niet.”