Ondertussen op kantoor

Japke-d. Bouma geeft elke week onmisbare tips voor in de kantoorjungle. Vandaag: hoe gedragen we ons op heidagen?

Heidagen zijn verschrikkelijk. Kom op zeg. Met al je collega’s naar zo’n congrescentrum zonder 4G en dan maar schapendrijven, spiegelen met honden, lachmediteren, tangodansen of bruggen bouwen. En dat je dan ook altijd in het groepje zit bij die kale man van sales met die lunchbuik die altijd zo uit zijn mond riekt naar dode bloemen. Of wéér bij de secretaresse van de baas. Verder moet er natuurlijk uren worden gebrainstormd en geknipt en geknutseld, het liefst in een verbouwde kerk of voormalig zwembad. En daarna praten over je dromen en diepste angsten en in welke opstelling je vroeger in je familie stond. En dat je dan moet huilen omdat je ineens weer denkt aan dat kleine meisje met de staartjes dat je ooit was en dat je bent kwijtgeraakt, en dat al je collega’s je dan heel suf vinden. Rot toch op. Heidagen zijn de vinketering van de kantoorjungle. Niet gek dus dat mensen me vragen: hoe ga ik daar in ’s hemelsnaam mee om.

Ik ken mensen die springstof en cyaankali meenemen naar zo’n dag. Of cocaïne. Of meteen al in de bus hun kin heel hard op het asbakje slaan zodat ze een tand breken en dan verder niet meer hoeven meedoen. Of, in de laffe variant, de hele dag cynisch gaan staan gniffelen om de coach. Met zo’n ironische Jeroen Pauw-wenkbrauw omhoog, dat het ze echt aan hun reet zal roesten. Natuurlijk hebben ze een punt, maar ik denk toch: heel flauw om zo te doen, jongens. Natuurlijk zijn heidagen klote, maar het zijn wel ónze kloterige heidagen. Een heidag is: samen ten ondergaan. Het hóórt stom te zijn. En dat iedereen het stom vindt. En dat al die brainstormplannen en knutsels in een la terechtkomen en er nooit meer een haan naar kraait. Het is: even die neuzen dezelfde kant op en het paard achter de wagen. Ik vind dat daar respect voor moet worden opgebracht.

Ik kijk dus liever anders naar heidagen. En dat is dat je van tevoren denkt: NEEEEEEEE! IK WIL NIET IK GA NIET. Maar als je dan voor die slotgracht staat met 32 rollen duct tape, tien autobanden, 300 kilo aardappelpuree en een tros touwen, dat dan ineens DE WINNAAR in je bovenkomt. Als je elk jaar de bonus wilt, en ver boven je targets wilt belanden, waarom zou je híér dan ineens met je handen in je zakken gaan staan? Bovendien, je baas kijkt mee. En die heeft zich ook in dat T-shirt gewurmd (We are the Champions). Dus hoor je jezelf ineens heel hard tegen de secretaresse GO GO GO roepen! En als die sukkel met die lunchbuik van het vlot valt, trek je hem de peddel uit handen en bereik je alleen de overkant. Natuurlijk. Heidagen zijn de vinketering van de kantoorjungle. Maar ze laten wel haarscherp zien wie de échte winnaars zijn.