‘Hebben die abortusartsen dan geen enkel geweten?’

Een fietsmonteur vertelt hoe zijn zwangere vrouw uit bed werd gehaald en geaborteerd omdat ze al een kind had.

Fietsmonteur Wu Yongyuan, een jonge kerel met een vroeg oud gezicht, zal de avond dat zijn hoogzwangere vrouw door ambtenaren van de geboorteplanningsdienst uit hun huis werd gehaald nooit vergeten. Hij stond na een hete julidag, afgelopen zomer, onder de douche toen hij in de woonkamer gestommel hoorde.

Snel aangekleed rende hij de straat op en zag dat zijn vrouw Gong Qifeng (28) in een auto van de geboorteplanningsdienst werd geduwd. Op de fiets achtervolgde hij de auto naar het dichtstbijzijnde staatsziekenhuis in het stadje Laoyuan (in de provincie Hunan) waar zijn vrouw een gedwongen abortus onderging.

„Ik was net te laat, de dokters hadden haar al ingespoten met een vloeistof om onze baby weg te maken”, vertelt Wu Yongyan (32), die 2.200 kilometer naar Beijing heeft afgelegd om bij het Nationale Petitiebureau waar Chinezen kunnen protesteren tegen besluiten van lokale overheden zijn grieven te uiten. „Gong huilde zoals ik nog nooit iemand heb horen huilen, zij had ook verschrikkelijke pijn”, fluistert Wu. „Ze stortte in toen wij ons kindje in een plastic zak zagen liggen voordat zij in het graf voor kinderen achter het ziekenhuis werd gelegd. Hebben die dokters en verpleegsters dan geen geweten? Hoe konden zij een vrouw met zo’n grote baby in haar buik zo wreed behandelen?’’

Gong werd toen „gek” en verblijft sinds die augustusdag in 2013 in een psychiatrisch ziekenhuis. „Wij wilden zo graag een tweede kind, wij hadden gespaard om de boete van 40.000 yuan (circa 4.800 euro) te betalen. Iemand heeft besloten dat een tweede kind niet goed voor ons zou zijn”. Wu, die niet alleen fietsen repareert maar ook groente verkoopt, kreeg een maand na de geforceerde abortus de rekening van het ziekenhuis en moet ook opdraaien voor de kosten van de medicijnen en het eten voor zijn vrouw. „Om geld te sparen eet ik geen ontbijt en ’s middags en ’s avond eet ik alleen rijst.”

De partijleiders in zijn dorp ontkennen dat er een verband bestaat tussen de abortus en Gongs depressie en weigeren hem financieel bij te staan. Via het eeuwenoude petitiesysteem wil hij een beroep doen op het rechtvaardigheidsgevoel van de nationale leiders, waarschijnlijk ijdele hoop. Het is Wu niet ontgaan dat de één-kindpolitiek zal worden hervormd. Het had voor hem en Gong weinig uitgemaakt, want zij komen uit kinderrijke gezinnen. Alleen paren die allebei enig kind zijn krijgen op afzienbare termijn het recht twee kinderen te nemen.

Wat hij niet kan begrijpen is dat Chinese demografen voorspellen dat veel jonge paren in de grote steden daarvan waarschijnlijk geen gebruik zullen maken. Chinese yuppen gaan liever op reis, kopen een auto of een huis dan dat zij een duur tweede kind erbij nemen. De Chinese autoriteiten noch nationale en internationale experts voorzien een bevolkingsexplosie.

Het feit dat de autoriteiten sinds 2005 steeds meer uitzonderingen (voor boeren, vissers, zeelieden, minderheden) hebben gecreëerd, speelt ook een rol. „Wij worden gestraft omdat we uit grote gezinnen komen”, weet fietsenmaker Wu. En dat blijft zo, want China houdt vast aan het afremmen van de bevolkingsgroei.