Wereldpremière De Vries: grillig

Ooit opperde componist Hans Henkemans onderscheid te maken tussen muziek (communicatie) en ‘soniek’, ongedetermineerd geluid. Het vijftig jaar oude idee bleek actueel bij de wereldpremière van het korte, energieke Tweede Pianoconcert van Klaas de Vries (1944), als opening van het Young Pianists Festival. Ook dat stuk staat in het teken van ‘gematerialiseerde klank’. Een fluisterzacht, ritmisch continuüm dat afwisselend klinkt in de piano en in het orkest fungeert als achtergrond voor grillige, geïsoleerde klankimpulsen. Voor expressie of pianistisch vertoon kreeg de uitstekende solist Daniël van der Hoeven (1985), in 2010 winnaar van het YPF Pianoconcours, weinig ruimte in dit eendelige conceptstuk. Het Pianoconcert van György Ligeti (1985-’88), knap vertolkt door Tamara Stefanovich, genereerde meer inhoudelijke spanning met z’n fijnmazige net van gelaagde klank en ritmische structuren.