Column

Varvik-Diekman

Voorop de fanfare, daarachter het koetsje met Sinterklaas, dan een bestelbusje van hoveniers- en bestratingsbedrijf F. Vije, daar weer achter een bakfiets met de namen van de sponsoren, zoals snackbar ’t Hogeland, Kapsalon Johan, Kapsalon Gerard en Pizza Shoarma Ninive, dan een EHBO-wagen, gevolgd door een oude heer in een scootmobiel.

Daarachter, stapvoets, de rest van de samenleving.

Zo trok Sinterklaas zondagmiddag de Enschedese wijk Varvik-Diekman binnen, een wijkje met arbeiderswoningen uit de jaren vijftig, met zo her en der een schoteltje.

In de Henri Viottastraat keek een Marokkaanse haar zoontje na, dat achter de stoet was aangevlogen. In de Floresstraat stond een Nigeriaans gezin met vier kinderen zich te verdringen in de deuropening, zwaaiend naar de passerende santenkraam. Bijna iedereen die ik sprak had wel meegekregen dat er dit jaar iets aan de hand was met Zwarte Piet, maar veel fascinerender vond men de pepernoten en de vrolijk brommende tuba’s.

Sinterklaas zelf – voormalig wijkagent Henri – had het debat zijdelings gevolgd, zei hij voorafgaand aan de optocht in de kantine van basisschool de Mast. „Ik heb die discussie gelaten waar die thuishoort: niet in Nederland”, zei hij. „Maar mijn mening is natuurlijk wat gekleurd.” Het was al weer zijn vijftiende keer als Sinterklaas.

Hoofdpiet René, overdag metaalbewerker in een machinefabriek , vond het „verschrikkelijke onzin”. Straks kwam, de dierenbescherming ook nog klagen over het paasfeest dat ze organiseerden. „Dit is gewoon een kínderfeestje.” De vrijwilligers die in de kantine koffie verkochten voor 50 cent dachten er hetzelfde over. „Wij doen toch ook niet moeilijk over het Suikerfeest?”, zei eentje. „Dan moeten ze ook niet moeilijk doen over Sinterklaas.”

Wekenlange televisie-uitzendingen over dat Piet fout was hadden wrevel gewekt bij de vrijwilligers. Maar Sinterklaas had hier wel voor hetere vuren gestaan, zo bleek.

Ik werd voorgesteld aan Simon, gepensioneerd magazijnmedewerker en vrachtwagenchauffeur. Hij was, behalve Piet, ook drijvende kracht achter de Activiteiten Commissie Zuid Oost, die de intocht organiseerde. Hij stak er zijn ziel en zaligheid in. Die intocht, net als de optocht met Pasen en het paaseieren zoeken, kon betaald worden dankzij de sponsoren, en uit de opbrengst van rommelmarkten. En voor dertig euro kwam Sinterklaas speciaal bij mensen thuis.

Maar twee jaar geleden was de toenmalige penningmeester er vandoor gegaan met de kas – 10.500 euro – vertelde hij. De intocht had aan een zijden draadje gehangen. En de affaire leidde bovendien tot een schisma onder de vrijwilligers, er werd partij gekozen, zei Simon. Hij was zelfs bang geweest dat ze Henri, de wijkagent, zouden kwijtraken – en daarmee ook hun vaste Sinterklaas.

Gelukkig waren ze er financieel weer bovenop gekomen. Sinterklaas zou dit jaar zelfs bij een arm gezin gratis langs komen. De wethouder zou straks, als de optocht terugkeerde bij de basisschool, ook de winnaar bekend maken van de kleurwedstrijd. De vier winnaars kwamen in het wijkkrantje, maar alle deelnemers zouden dit jaar een presentje krijgen. En voor liefst 300 kinderen lagen er zakjes snoep en mandarijntjes klaar, en was er ranja.

In Varvik-Diekman is Sinterklaas weer helemaal terug.