Column

Simone Ron Huebner (1959-2004)

Ik bel aan bij een scharrel. Voor zijn deur hangt een hartje en het is niet voor mij bedoeld. Het hart is voor Ron Huebner (1959-2004), Forever Loved. In de knik waar de bogen samenkomen zit een gedroogde bloem, vastgepind met een glanzend gele fietsbel. Omdat ik altijd vergeet aan welke kant je met een geslagen kruis begint, knik ik het gedenkteken gewoon gedag.

De buzzer gaat. In het trappenhuis liggen twee kranten en omdat ik niet weet welke mijn scharrel leest, laat ik ze allebei maar liggen. Wel verzamel ik zijn post om mee naar boven te nemen. Dat het tussen ons ongecompliceerd is, betekent nog niet dat beleefdheden overbodig zijn. Discreet raap ik zijn brieven bij elkaar zonder naar de afzenders te kijken. Wat je niet weet, zal je geen pijn doen.

‘What You Don’t Know Won’t Hurt You’, zo blijkt één van de kunstwerken van Ron Huebner te heten. De scharrel schenkt wijn en dat geeft mij de tijd om hem op te zoeken. Streepje voor streepje laadt de website ter nagedachtenis van Ron Huebner, een Canadese kunstenaar die afwisselend in Vancouver, New York en Amsterdam woonde. In maart 2004 werd hij aangereden door een auto. De fietsbel die de nabestaanden bij het hart hebben opgehangen, lijkt niet alleen te verwijzen naar de doodsoorzaak, maar vooral ook een teken: Ron voelde zich hier thuis. Ik vind een foto waarop hij een overvolle bakfiets bestuurt – de huisraad in de bak glanst van de regen en de auto’s op de achtergrond hebben Nederlandse nummerplaten.

Nu de scharrel en ik een dode in ons midden hebben, naderen we een ‘we’. Of het moet de wijn zijn, dat het ongemak verdwijnt. ‘We’ gaan het balkon op, waar het koud is en de maan vol op het natte fietspad schijnt. De sporen uit 2004 zijn allang gewist. Er staat vuilnis op de stoeprand, in steunende zakken met gele strikken.

We ontdekken dat Ron een bed heeft gemaakt met een bodem van gloeiend ijzer, de spiralen omgesmeed tot hartvormen. Wie daarop durft te liggen, krijgt de liefde op zijn lijf gebrandmerkt. Niet voor niets heette een van zijn andere werken: ‘Trust Passion, Risk Death’. Wij zijn niet zo dapper en doen het veilig.

Wanneer ik weer beneden kom, liggen er vier kranten op de mat. De regen is gestopt. Ter afscheid zou ik de bel willen rinkelen, maar ik durf het hart niet aan te raken.

Wat een onvergetelijke nacht lijkt, is de volgende dag vaak al afgezwakt. Maar Ron die blijft, Forever Loved.

De fietslampjes laat ik in mijn tas, het wordt al licht. Op de hoek van de straat rijdt de vuilniswagen me tegemoet.