Te veel herrie.

Meneer Shi ging door het lint

De correspondent //Oscar Garschagen in Shanghai

Zelden worden Chinezen echt kwaad over geluidsoverlast, het is altijd een kakofonie in de dichtbevolkte straten en stegen van de metropolen. Toch is straatlawaai onverwachts een hot topic.

Daar is een getergde Beijinger, meneer Shi, medeverantwoordelijk voor. Hij ging deze zomer, na een paar biertjes te veel, door het lint omdat hij „zware hoofdpijn” kreeg van de muziek op straat. Iedere avond verzamelden zich op het plein voor zijn huis honderden vrouwen uit de buurt om te dansen. Tientallen miljoenen Chinese vrouwen vanaf een jaar of 35 bevolken iedere avond pleinen, parken en straathoeken om stijlvol en vloeiend te dans-fitnessen. Meneer Shi had de dames op het plein meer dan eens verzocht het volume van de muziek te verlagen. Toen zij hem voor de zoveelste keer weghoonden, schoot hij zijn buks leeg in de lucht en liet hij zijn honden op hen los. Of het om Tibetaanse Mastiffen of Golden Retrievers ging is onderwerp van advocatentwist, niemand raakte gewond.

Meneer Shi wordt deze week in een geruchtmakende rechtszaak veroordeeld tot een vrij korte celstraf van 9 tot 12 maanden. Maar wat de digitale tongen pas echt heeft losgemaakt, is het besluit van het wijkbestuur op die plaats het in China wijdverbreide sociale dansen te verbieden. Dat past in een trend die erop wijst dat de dansliefhebsters niet op ieders sympathie kunnen rekenen. In de parken bij mijn appartement is het ’s avonds veel stiller geworden omdat het gemeentebestuur het gebruik van extra versterkers op de geluidsapparatuur van de dansclubs heeft verboden.

Aanleiding was een incident waar omwonenden de dansende, veelal oudere vrouwen hadden bestookt met waterbommetjes. Ook in Chengdu werden waterbommetjes gebruikt als protest tegen de geluidsoverlast van dansers. In Wuhan werd een groepje gepensioneerde dansende vrouwen, de jongste was 66, bestookt met uitwerpselen omdat zij tot laat in de avond doorgingen.

Volgens de Chinese staats-tv gaan er elke avond tussen de 20 en 30 miljoen vrouwen tussen de 35 en 80 de straat op om te lijndansen, walsen en cha-cha'en. Alleen op zaterdagavond hof- of bluesdansen de mannen mee. Niets, zelfs de luchtvervuiling niet, kan hen tegenhouden. Vanaf half acht ’s avonds gaan de benen van de straatstenen, dan ontspant vrouwelijk China. Alleen regen kan de pret bederven.

Fitnessclubs die snel in aantal groeien zijn duur. Dus wordt er op grote schaal gedanst om de spieren en de gewrichten te oefenen, de geest te ontspannen en het geheugen te verbeteren. Ik heb sterk de indruk dat dankzij het sociale fitnessdansen – en de fitnessapparatuur in de parken – er in China minder rollators worden gebruikt dan in Nederland.

Dat wordt bevestigd door mevrouw Xiong, die in een van de parken van de voormalige Franse Concessie in Shanghai een dansclub leidt. „Niemand van de oudere vrouwen in mijn buurt heeft een rollator nodig”, vertelt zij als zij op een herfstavond haar groep is voorgegaan op de vlugge tonen van de Bee Gees. De nieuwe beperkingen vindt zij een beetje belachelijk.

„Ik weet zeker dat de meeste vrouwen nooit tot diep in de nacht doorgaan, want zij moeten de volgende ochtend weer vroeg op. Als de mensen in de omgeving van pleinen waar veel gedanst wordt er last van hebben dan installeren zij toch gewoon dubbel glas.”

Zo is het maar net.