Meebonkend been Klassiek instrumentaal Klassiek vocaal Muziek

Het is lastig een weg te vinden in het enorme aanbod van de klassieke muziek. Echte liefhebbers hebben al zoveel. Niet liefhebbers hebben vaak geen idee waar ze moeten beginnen, en laten zich schroomvallig leiden naar de bakken met bestsellers. Wat zonde is, want eigenlijk is de actualiteit bij klassieke cd’s minder relevant. Wie maalt er om de nieuwste uitvoering van de Hohe Messe van Bach te bezitten? Als het maar de beste is. Anderzijds; je doet een kookliefhebber ook geen koek (of boek) van twee jaar geleden cadeau.

In de lijsten heb ik me beperkt tot releases van dit en vorig jaar. Het beste van het beste moest erin staan, wat stevige boxen om een collectie mee op of uit te bouwen en wat cd’s die je niet overal ziet staan, en waarmee je dus, ook als gever, een beetje kunt verrassen. Bruckner met Jaap van Zweden? Koude rillingen en onder het bureau een wild meebonkend been. Mahler 5 met de Hongaarse dirigent Iván Fischer: meesterlijk dat je met zó’n bekend stuk toch weer meer over Mahler kunt leren. Jonas Kaufmann? Siert in alle Duitse en Oostenrijkse cd-winkels groot de etalages met zijn bronstige filmsterrenlook, maar hier bedriegt schijn in goede zin. Waren er maar meer Kaufmannen op de wereld. Wat trouwens ook geldt voor een vakman als Peter Dijkstra. Excellent koordirigeren is ook een kwestie van keihard werken en fijnslijpen. Dat bewijst hij net zo goed als Herreweghe en Gardiner met hun geweldige koren. En bariton Christian Gerhaher. Ach, Gerhaher. Zeldzame mix van integriteit, welluidendheid, compromisloosheid. Ook critici hebben hun soft spots.

Mischa Spel