Bell moet zonder Britt

Snowboardster Bell Berghuis gaat voor goud in Sotsji. Haar zus moest stoppen.

Bell Berghuis

Bell zonder Britt, dat was heftig. De snowboardster had het moeilijk met die scheiding. Britt zonder Bell was zo mogelijk nog heftiger. De ex-snowboardster mist de plank verschrikkelijk. Als snowboardduo bestaat de tweeling Bell en Britt Berghuis niet meer. Bell reist over drie maanden alleen naar Sotsji. Haar eerste Winterspelen, dat wordt genieten, weet ze nu al. Maar minder intens dan met Britt.

Bell Berghuis praat veel, maar zegt weinig over de noodgedwongen breuk met haar zus, haar eeneiige evenbeeld, met wie ze jarenlang van piste naar piste over de wereld reisde. Het is te pijnlijk. Aanvankelijk houdt ze het zakelijk. „Britt is noodgedwongen gestopt, wegens een zware knieblessure. Intussen stootte ik op de snowboardcross door naar de toptien van de wereld. Voor mij was er geen reden te stoppen.”

Hoe emotioneel het gedwongen isolement voor Berghuis echt was, vertelt haar trainer Frank Germann. „Bell ervoer Britts absentie als een echtscheiding. Pas sinds ze die pijn heeft overwonnen, gaat het weer goed”

Maar de 28-jarige Berghuis maakt zich nog wel steeds zorgen over haar zus. Met empathie: „Britt moest een soort nieuwe identiteit zoeken. Dat was lastig. Vanaf onze schooltijd hebben we, naast onze studie aan de Randstad Topsport Academie, niets anders gedaan dan snowboarden. Nu dat is weggevallen, heeft Britt het moeilijk. Het is een poosje ook helemaal niet goed met haar gegaan. Gelukkig heeft ze haar leven nu weer op orde. Zoiets heeft tijd nodig.”

Uiterlijk verbergt Berghuis haar zielepijn. Als lid van de kledingcommissie van sportkoepel NOC*NSF introduceerde ze onlangs welgemoed de modeshow van de olympische outfit in de Amsterdamse Hermitage – in die losse snowboardkleding, dat wel. Om zich vier dagen later, tijdens de presentatie van de achtkoppige olympische snowboardploeg in SnowWorld Zoetermeer, te laten gelden als een zelfbewuste sportvrouw die goed en helder onder woorden kan brengen wat haar bezighoudt.

Berghuis vertelt over haar trainingskamp in Ushuaia, een stad aan de voet van de Andes in het zuidelijkste puntje van Argentinië. Over haar zoektocht naar de ideale ‘plank’. Over haar fysieke zomertraining op het nationale sportcentrum Papendal. Over haar internetactie voor crowdfunding. Over haar zoektocht naar ideale wedstrijdkleding. Of over haar liefde voor kitesurfen. Bell Berghuis is een bevlogen sportvrouw, die in Sotsji scherp voor de dag wil komen.

Speelser

Hoe komt ze in Ushuaia, een sprong verwijderd van Antartica? Met de sterke Canadese ploeg, waar trainer Germann haar binnengepraat heeft. Berghuis is lyrisch over de omstandigheden en de faciliteiten in Argentinië. Of, zoals ze in snowboardjargon zegt: „Ik ben daar volledig in mijn materiaal gegroeid.”

Dat materiaal kent een verhaal. Sinds vorig jaar heeft Berghuis haar ideale board. Dat was even zoeken. Fel: „Op een goed moment ben ik naar verschillende fabrikanten gestapt om een board voor me te laten maken. Na de nodige testen ben ik op ander materiaal overgestapt. Met een relatief korte board. Die is speelser, agressiever en wendbaarder dan de vorige. Maar wel een die bij mijn stijl past.”

En een plank die een tikkeltje scherper is dan die van haar concurrenten. Omdat Berghuis de zijkanten zelf bijschaaft, van 90 tot 89 graden. „Dan is de buitenkant zo scherp als een mes. Kan ik in de bochten beter ‘hangen’ en verlies ik minder snelheid.”

Berghuis kan de vaart er ook beter inhouden dankzij haar gewichtstoename met vijf kilo; aan spierkracht welteverstaan. Met dank aan Patrick van Balkom, de voormalige atleet die de snowboardster deze zomer op Papendal fysiek onder handen heeft genomen. Naar haar tevredenheid. „Ik ben door al de krachttraining niet alleen zwaarder, maar ook sterker geworden. De wind en de hoge snelheden kan ik nu beter aan.”

Ter afwisseling trok Berghuis naar Zandvoort om te kitesurfen, haar tweede sportliefde. „Dat deed ik om gevoel met de board te houden. En om fris in mijn hoofd te worden. Ik vind dat heerlijk. Nee, ik doe dan geen gekke dingen, hoewel dat verleidelijk is. Maar ik kan het me niet permitteren geblesseerd te raken.”

Meeleven

De aanloop naar ‘Sotsji’ verloopt eigenlijk vrij rimpelloos, al zou Berghuis wel iets meer geld kunnen gebruiken. En zoals het een moderne sporter betaamt, heeft ook zij de publieke bron die crowdfunding heet aangeboord. In een webwinkel op haar site kunnen belangstellenden spullen voor de snowboardster kopen. Als bonus ben je na de Spelen in Sotsji welkom op haar feest, waar als het aan Berghuis ligt ook een olympische medaille te vieren is.

De belangstelling voor haar project is redelijk. Van de 10.000 euro die Berghuis zich tot doel heeft gesteld, is de helft binnen. „Weet je wat het is: het team ben ik zelf. Maar ik mis een hoofdsponsor. Daarom draai ik zelf voor alle kosten op, al gaat het maar om een touwladdertje. Via de site kunnen mensen me niet alleen helpen, maar ook met mij meeleven.”

Berghuis heeft nog maar één opdracht: goed presteren op de Winterspelen. Daarvoor komt ze onder andere met een nieuw pak. De snowboardster doet er zelf nog wat geheimzinnig over, maar trainer Germann vertelt dat bij het bedrijf Superconfex – dezelfde firma die schaatser Sven Kramer zijn olympische pak levert – een tenue voor de snowboarders in ontwikkeling is. Met dank aan de schaatscontacten van technisch directeur Wopke de Vegt van de skibond.

Hoe die kleding er gaat uitzien, wil Berghuis niet vertellen. Wel dat bij het ontwerp de grenzen van de reglementen zijn opgezocht. Die zijn bij snowboarden nogal rigide. Een pak moet uit twee delen bestaan en in de plooien bij arm, kruis en knie moet minimaal elf centimeter ruimte zitten. Maar voor haar olympische droom is Berghuis bereid strakkere kleding aan te trekken. Zelfverzekerd: „Als het om goud gaat, moet je altijd de randjes opzoeken.”