Arrogantie deed hem de das om

De topman van het Belgische telecombedrijf Belgacom, vrijdag op staande voet ontslagen, staat bekend om zijn efficiëntie en zijn harde grappen. Hij maakte één foute opmerking te veel.

Foto Reuters

Jaren op rij goede prestaties neerzetten, betrekkelijk pijnloos je bedrijf hervormen, vriend en vijand die je geniaal noemen: het lijkt een fragment uit het juryrapport van de manager van het jaar-verkiezing.

Topman Didier Bellens van het Belgische telecombedrijf Belgacom voldoet aan alle bovenstaande kwalificaties. Maar vrijdag werd hij op staande voet ontslagen, zonder ontslagvergoeding. Over zijn uitmuntendheid was iedereen het eens; het is zijn arrogantie die hem de das om deed.

Voor de regering Di Rupo, meerderheidsaandeelhouder (53 procent) van het beursgenoteerde Belgacom, was Bellens’ positie onhoudbaar geworden na een zoveelste balorige uitspraak. „Aan het eind van elk jaar belt premier Di Rupo mij, om te informeren op welk dividend zijn regering kan rekenen. Zoals een klein kind dat bij Sinterklaas zijn cadeautje komt halen.”

Exit Bellens, de intelligente cijferacrobaat die sinds zijn aantreden in 2004 van Belgacom een melkkoe maakte waar iedere minister van Financiën in crisistijd zijn vingers bij aflikt. De afgelopen tien jaar leverde het Belgacom-dividend de Belgische staat in totaal 3,6 miljard euro op.

In een vorige baan, als topman van de Europese mediagroep RTL, werd de Franstalige Brusselaar Bellens (1955) ooit door bewonderende Britse media omschreven als een „voorbeeld van Europese soberheid.” Hij is geen man van compromissen, zeggen intimi. Een buitenbeentje in het Belgische ondernemersveld, waar succesvolle bestuurders eerder bekend staan als ‘loodgieters’ die tot diep in de nacht doortimmeren aan een tekst waar iedereen zich in kan vinden. Wat empathie en een pint na afloop horen daar onlosmakelijk bij.

Bellens is meer van de efficiëntie en de harde grappen. Toch wordt hij in 2003 voorgedragen als de nieuwe Belgacom-baas. Hij treedt aan in een bedrijf met grote verwevenheid van politieke en zakelijke belangen. Van de voorzitter van de Waalse socialisten (PS) Elio Di Rupo, dan nog geen premier, krijgt Bellens groen licht om zijn beleid uit te stippelen.

En in de jaren die volgen zal Di Rupo hem blijven steunen, ook als Bellens verdacht wordt van corruptie. Hij zou een Belgacom-bedrijfspand ver onder de marktprijs hebben verkocht aan een bevriende zakenvrouw met nauwe banden met Di Rupo’s PS.

Bellens overleeft de affaire en werkt aan de uitbouw van Belgacom dat in 2004 een beursgang maakt. „Hij ontbeert visie en lef”, oordelen critici die vinden dat Belgacom in een krimpende Belgische markt alleen maar kan overleven door overnames. Maar Bellens kiest voor een ander, digitaal avontuur met Belgacom TV dat een succes wordt.

De huidige rapportcijfers voor Belgacom geven goed weer waar Bellens in zijn tien jaar als topman voor stond: winst- en omzetstijging (respectievelijk 38 procent en 20 procent), maar verder weinig spektakel op de beurs.

Saai en degelijk in zijn beleid. Maar in zijn publieke optreden zocht hij de laatste maanden meer en meer de confrontatie. De kritiek nam toe vanwege zijn miljoenensalaris en plots was hij niet langer de cijferacrobaat maar ‘een geldwolf’.

Bellens haalde nog slechts het nieuws omdat hij politici schoffeerde en „fuck you” zei in een onderhoud met journalisten. „Ongeoorloofd”, vonden parlementsleden die de druk opvoerden op premier Di Rupo. Die bleef aanvankelijk zwijgen. Maar de Sinterklaas-grap van zijn protégé was er één te veel.