Column

Simone Lieve kinderen

Stop het gehannes met oorbellen en gestifte lippen! We moeten de kleurenpiet invoeren. Zonder referendum, zonder de ‘volksstem’ te laten gelden.

Ik weet dat ik belerend klink.

Laatst trok ik thuis het halve onderraam los, een afgescheurd kozijn als wrakhout in mijn armen. Ik gaf schoorvoetend toe dat het rot al tijden aan het groeien was. Mijn vader – opgetrommeld als crisisdienst – verzuchtte: „Kun je dan helemaal niet vooruitdenken?” Ik had bij het eerste beetje lek natuurlijk al alarm moeten slaan.

Er is niets ergerlijker dan een ander die je aanspreekt op je verantwoordelijkheid, terwijl je ondertussen alles goed probeert te doen. Maar ik ga blijkbaar steeds meer op mijn ouders lijken en als dit voor elk kind geldt, dan vrees ik voor hen wier ouders de regenboogpiet met de dood bedreigen.

Laten we het Sinterklaasfeest niet minder commercieel begrijpen dan het is. In ruil voor de komst van de kleurenpiet krijgen alle kinderen in Nederland gewoon een extra pakje. Omdat het werkelijke probleem niet bij de onschuldige kinderen ligt, maar bij de ouders die zich vastklampen aan een laatste strohalm kinderdroom, moeten we vooral de volwassenen zoethouden.

En het meest gedeelde speeltje tussen ouder en kind is de Ipad. Niet voor niets verkondigt Apple gul dat iedereen hetzelfde product verdient én kan krijgen. In die belofte zit een gebod: wat je kunt hebben, moet je ook wíllen hebben. Wat kan is een kans is een must grab. Commercieel is de kleurenpiet dus winstgevend: bied kinderen een kleurenpalet en ze willen elke dag iets anders. Verpak de kleuren los en ouders rennen elke dag voor een nieuwe schmink naar de winkel, aangespoord door een schaterende Rutte die je met zijn optimistische roe richting de kassa slaat.

De ironie is natuurlijk dat de obsessie met het behoud van Zwarte Piet vooral een diepgewortelde angst voor de chaos van variëteit en keuzemogelijkheid blootlegt. Gelukkig heeft het marktdenken ons dusdanig in de greep dat elk soort sentiment uiteindelijk af te kopen is. Je moet er alleen de juiste betaling tegenover zetten. Niet een abstracte belofte als ‘Meer werkgelegenheid!’, maar een concreet cadeau met 16GB.

Laat Apple de daad bij het nobele woord voegen en elk kind een Ipad schenken. Dan kan Quinsy Gario even bijkomen en bieden we volgend jaar het podium aan Chinezen die de uitbuiting van hun landgenoten in Apple-fabrieken bestrijden. Misschien is het goed om hun nu alvast te melden: de eerste paar jaar word je ruw gearresteerd, uitgelachen op tv en verketterd op Twitter, maar uiteindelijk… Uiteindelijk lekt het te lang, valt rot hout uiteen en komt er iemand die hulp aanbiedt. Met een beetje geluk is dat een gladde marketeer die geld in jouw idealisme ziet. Volhouden dus.

Vooruitgang, lieve kinderen, is nu eenmaal vermoeiend.