Ain’t misbehavin’: zelfportret

Wie wel eens een documentaire van Marcel Ophüls heeft gezien, weet dat hij een moeilijke man is: een zuiger, die altijd zijn gelijk wil halen, een eigenwijze speurder naar de morele nietigheid van de mens. Als zo’n man een autobiografische documentaire maakt, moet die wel haast extreem egocentrisch uitvallen. Dat is die ook helemaal: irritant, gelijkhebberig, onbescheiden. En onweerstaanbaar.

Waarom zien: Want wat een interessant leven had hij, om te beginnen als kind van de legendarische Duitse speelfilmregisseur Max Ophüls. In zekere zin is dit een optimistisch zelfportret: ook als je leven in het teken staat van zelfhaat, wantrouwen en rancune, kun je nog mooie dingen maken. De mooiste momenten in de film zijn die waarop de maker zich even laat gaan. Zo begint een gesprek met de bejaarde actrice Jeanne Moreau keurig met gemeenschappelijke filmherinneringen. Maar al vlug gaat Ophüls over op wat hem werkelijk interesseert: weet zij met wie zijn ex-vrouw hem bedrogen heeft?

Ain’t misbehavin’.Door Marcel Ophüls. (Frankrijk)