Column

Un jour historique

Van woest seksuele spanning was geen sprake, daarvoor leken ze gewoon te veel op elkaar, Marine le Pen (45) en Geert Wilders (50), maar er was wel een soort vertrouwdheid te zien – die tussen lang getrouwden.

Heel soms een vonkje. Bijvoorbeeld toen Geert zijn gast introduceerde, in het Nederlands, en Marine via een koptelefoontje de vertaling kreeg ingefluisterd: „…ik sluit ook niet uit dat ik hier naast een van de toekomstige Franse presidenten sta…”.

Drie tellen wachten.

En toen verscheen op haar gezicht een glimlach, ze bloosde niet, maar ze keek wel opzij, iets omhoog, naar Geert.

Of toen Geert sprak over een „historische dag” en over het „monster uit Brussel”. Drie tellen wachten, en weer glimlachjes, alsof ze luisterde naar een ondeugend audioboek. Geert, wat zeg je nu?

Met zo’n veertig journalisten had ik een half uur in de gang van Nieuwspoort staan wachten. Wat was het nieuws?

Dat de twee samenwerken? Maar er zijn véél raardere Europese huwelijken. De VVD zit in een fractie met D66 en met de door henzelf verafschuwde eurofiel Verhofstadt. De SP is gelieerd aan Sinn Féin. De SGP is maatjes met de Lega Nord. Gaven die maar eens samen persconferenties.

Nee, deze twee leken tenminste op elkaar. Beiden willen minder Europa, minder moslims, beiden zijn in de peilingen soms de grootste partij des lands, allebei geblondeerd haar. Het nieuws is niet de verloving, maar waarom ze er zo lang mee hebben gewacht.

Eindelijk mochten we door de beveiliging, naar een kamertje van vijf bij tien, weer een half uur wachten.

Ron van de NOS vroeg zijn cameraman of hij ook wat „snijshots” maakte „van de gekte”. Rutger van PowNews nam een smintje.

Op een gegeven moment werd het bijna stil.

Iemand floot de eerste regel van het Franse volkslied. Lachsalvo.

Maar er gebeurde niets.

Een vreemde gedachte overviel me, namelijk dat ik in een reality-show zat, opgesloten met tientallen, vooral mannelijke, journalisten, in een kamertje zonder eten, zonder nieuws, en dat we om te overleven zouden moeten vechten om de smintjes van Rutger. De korrels in de bak van de tropische kamerplant veranderden even in borrelnootjes.

En toen kwamen ze. Eerst sprak Geert, hij zei dat het een historische dag was, en nog iets. Daarna was Marine, ze zei: „C’est vrai q’aujourdhui est un jour historique”, en nog iets. Daarna de vragen.

Een paar gingen over kapsels, eentje over ecotax, maar de meeste over antisemitische uitspraken die de vader van Marine, nog steeds parlementslid, ooit had gedaan.

Zowel Marine als Geert namen in zeer heldere bewoordingen afstand van elkanders extreme standpunten van vroeger.

Opnieuw overviel me een vreemde gedachte, namelijk we zo gefocust waren op het foute verleden, dat we het echte nieuws niet meer zagen. Namelijk dat de extreme partijen die nu noodgedwongen samenwerken, daardoor ook noodgedwongen minder extreem zullen moeten worden. Meer mainstream, minder fout. Goed nieuws kortom, un jour historique.

Ik zie als enige obstakel de zuurstokroze handtas die Marine bij zich had – echt een afknapper – maar ik heb geen verstand van politiek.