Siliconenvoetjes

Ondanks de voortwoekerende economische crisis heeft de Portugese wijnindustrie toch de weg naar modernisering weten te vinden. Het land wil niet louter en alleen meer bekend staan als producent van enigszins ouderwets aandoende port. Nu is de potentie om zich ook te ontwikkelen als een serieuze aanbieder van onversterkte wijnen ruimschoots aanwezig. En nu Portugal zich steeds meer begint te ontdoen van zijn imago van het kleine, maar vooral enigszins achterlijke broertje van wijnreus Spanje, stapelen de nouveautés zich op.

De Alentejo wordt al ‘de Nieuwe Wereld’ van Portugal genoemd, vooral vanwege de ambitieuze aanplant van internationaal bekende druiven als syrah en viognier. Er zijn marketingaanvalsplannen ontwikkeld om de wijndrinkers in vooral in de Verenigde Staten en Engeland in te palmen.

Sterk punt van de onversterkte wijnen uit Portugal is hun vaak scherpe prijs. De afgelopen jaren is er bovendien fiks geïnvesteerd in nieuwe technieken om wijn te maken. En dat gaat onder andere gepaard met het afscheid nemen van oude, zoals die van het lagares-systeem. Daarbij worden in open granieten fermentatiekuipen de druiven nog met de voeten gekneusd om te voorkomen dat de pitten stukgaan met als uiteindelijk resultaat een wijn met minder bitters.

Zo was bijvoorbeeld de familie Symington, een van de belangrijkste portproducenten, de eerste om met robot-lagares te gaan werken. De mensenvoet is daarin vervangen door een siliconenversie. ‘Voordeliger en ook beter’ luidt de motivatie.

Maar terug naar Alentejo. Toonaangevend, eigentijds en toch lekker zijn de wijnen van Herdade do Esporão. Een groot, oud domein (anno 1267) waar tegenwoordig moderniteit hand in hand gaat met kwaliteit. De afgelopen jaren heb ik op verschillende prijsniveaus rood en wit geproefd die hoe dan ook altijd meer te bieden hadden dan het prijskaartje deed vermoeden.

Zo was daar recentelijk de Esporão Reserva 2012, een branco van overigens locals antão vaz, rorinto en roupeiro. Daarvan had ik eerder al eens de 2009 beoordeeld. En die beviel bijzonder.

‘Lichte romigheid, tikkie spicy, snippertje noot, vleugje vanille. En dat allemaal ingebed in fraai sap, waarin abrikoos, perzik, wat tropeninvloeden en fluisterzuren zijn te ontdekken’, noteerde ik toen.

Drie oogstjaren verder kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de wijnmaker er alles aan gedaan heeft om het hoge niveau vast te houden. Soort grote witte Bourgogne op zijn Alentejos. En misschien nog interessanter, voor een Portugees prijsje: € 13,99. (Importeur: Grapy)

(Zaterdag twee rode van dezelfde producent)