Diana blijkt een drama...

De film Diana gaat over haar romance met een Pakistaanse hartchirurg De kritieken zijn vernietigend Een ‘aangeklede Bridget Jones

Medewerker Film

Arme prinses Diana. De tragiek is dat haar leven als prinsessenfilm begon en als melodrama eindigde. Als het een speelfilm was geweest, dan had die genremix het interessant gemaakt. Al had je er dan waarschijnlijk beter een televisieserie van kunnen maken, zoals al eerder is geprobeerd.

De lange weg van het weliswaar adellijke, maar toch vrij gewone meisje Diana Spencer dat in 1981 met de Engelse kroonprins Charles trouwde, haar koninklijke plicht vervulde door hem twee zonen te schenken, zich op het liefdadigheidswerk stortte, doodongelukkig werd, met boulimia worstelde en uiteindelijk in 1996 van Charles scheidde, is een verhaal om eindeloos in te zwelgen.

De Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel (Der Untergang) veronderstelt dat hele sprookjes- en melodramatische verhaal als voorkennis bij de kijker. Zijn Diana is een film over de nadagen van de Princess of Wales. Hij baseerde zich daarvoor op het boek Diana: Her Last Love (2001) van Kate Snell dat ingaat op Diana’s romance met de Pakistaanse hartchirurg Hasnat Khan. Dodi al-Fayed, de zoon van een Egyptische multimiljonair, met wie zij in 1997, op de hielen gezeten door paparazzi, in een auto-ongeluk om het leven kwam, is in die visie niet meer dan een voetnoot en een flirt. Khan is in Diana ‘de man die haar wakker kuste’. En zo had Diana’s einde weer het begin van een nieuw sprookje kunnen zijn, waarin de kikker de prinses uit haar ban bevrijdt.

Bij prinsessenfilms denken we automatisch aan sprookjes. Er zijn er honderden. Vooral het verhaal van Sneeuwwitje leende zich de laatste jaren voor geëmancipeerde updates, waarin het prinsesje haar mannetje staat. Meest opvallende in die reeks was het Spaanse zwart-withommage Blancanieves (2012) waarin Sneeuwwitje carrière maakt als stierenvechter. En zoals dat nu eenmaal hoort met prinsessenverhalen zwieren ze allemaal af op een einde waarin er nog lang en gelukkig geleefd kan worden met een prins die de prinses optilt en kust.

Het prinsessensprookje van Oliver Hirschbiegel is meer een verhaal over een tweedekansprinses geworden, die dan toch nog het geluk niet blijkt te krijgen. Maar hij kan er ook niets aan doen dat het echte leven meestal geen sprookje is.

Dat zijn blik op Diana die van een roddelsoap niet overstijgt, is wel volledig op zijn conto te schrijven. Deze film slaagt er in ieder geval niet in om haar wakker te kussen.