Danslust verplicht tot politiek verzet

De Vlaams-Palestijnse voorstelling ‘Badke’ heeft een politieke lading, die zich pas later in het bewustzijn nestelt.

Foto Danny Willems

Tien Palestijnen op een toneel – tien tegen een dat er dan een politiek statement in de lucht hangt. En inderdaad, de choreografie van Badke heeft een politieke lading, alleen begint die zich pas halverwege de voorstelling in het bewustzijn te nestelen, en dat zonder gratuite verbeelding van de benarde leefomstandigheden van het Palestijnse volk. Wie niet op de hoogte is van de achtergrond van de dansers zou zelfs kunnen denken getuige te zijn van een willekeurige demonstratie van vitaliteit en danslust, zonder al te dwingende dramaturgie. Overal valt immers de elektriciteit wel eens uit, toch? Geweld is van alle tijden, bang zijn we allemaal.

Van goedkope slachtofferkunst is in Badke dus geen sprake, waardoor de voorstelling paradoxaal genoeg alleen maar indrukwekkender wordt. De openingsvoorstelling van intussen alweer de vierde editie van Dancing on the Edge, het festival voor kunst en cultuur uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika, is het resultaat van een meerjarige samenwerking tussen de Brits-Palestijnse A.M. Qattan Foundation, de Koninklijke Vlaamse Schouwburg en Les Ballets C de la B.

Sinds 2007 onderhouden de twee Vlaamse gezelschappen contacten met jonge podiumkunstenaars in de Palestijnse gebieden. Het doel is de collega’s uit het Midden-Oosten genoeg bagage te geven om zelfstandig te produceren. In Badke hebben dansers en regisseurs op voet van gelijkheid samengewerkt, benadrukt dramaturge Hildegard De Vuyst van de KVS. „Wij hebben de grote lijnen uitgezet, de dansers hebben het bewegingsmateriaal aangedragen, waarbij ieder zijn eigen specialiteit kon inbrengen.”

Dat verklaart het eclectische karakter van de danstaal. Uitgangspunt van Badke is de dabke, de Palestijnse volksdans die op alle huwelijken en elk feest te zien is; ritmisch en uitbundig, een rijdans die in volle vaart de ruimte doorkruist, begeleid door opzwepende muziek. Maar in Badke mengen invloeden van over de hele wereld zich in die folklore: Braziliaanse capoeira, Amerikaanse hiphop, Europese hedendaagse dans, circustechnieken. Zo ontstaat juist het tegenovergestelde van een specifiek etnische dans – vandaar de omkering van de medeklinkers in Badke.

De Vuyst en de C de la B-choreografen Koen Augustijnen en Rosalba Torres Guerrero hebben gekozen voor een niet-lineaire structuur. „We hebben geen verhaal gebouwd, maar eerder een serie kleine verhaaltjes, interacties tussen de dansers”, aldus De Vuyst.

Vanaf het moment van die black-out, waarbij ook de muziek abrupt stokt, krijgt de voorstelling een andere lading, gaat de toeschouwer voorvallen anders inkleuren en krijgt ook het feit dat iedereen onafgebroken op het toneel blijft een navrante betekenis. De Vuyst: „Je kunt als het ware in de hoofden van de aanwezigen kijken, waardoor je na verloop van tijd geen feest meer ziet waarop iedereen danst, maar een móeten doorgaan, gevangen op één plek, een dwang tot saamhorigheid en een verplichting tot verzet bieden, altijd weer.”

Dancing On The Edge, diverse voorstellingen in zes steden, t/m 23/11. www.dancingontheedge.nl